Excerpt for Het Verleidingseffect by , available in its entirety at Smashwords


Het

Verleidingseffect


Kate Paris



Kate Paris

Coverfoto: IStock Photo's

Onder redactie van: Olga Hoekstra en Marijke F. Jansen

ISBN: 9781370848591

© Tinteling Romance / Meesterlijke Teksten

Contact: info@tintelingromance.nl

Smashwords EDITION


Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.


All rights reserved. No part of this book may be used or reproduced in any form or by any means electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval systems, without prior written permission of the author, except where permitted by law. The characters and events portrayed in this book are fictitious. Any similarity to real persons, living or dead, is coincidental and not intended by the author





Het Verleidingseffect

Kate Paris




Verleiding is een wispelturig iets;

geen orgaan zo onvoorspelbaar als het hart





1. ♥



Dit kon echt niet waar zijn. Verdwaasd keek Mila naar de deur waar ze net uit gezet was. Door een bewaker. De neonletters boven de deur, die het woord BRAND zouden moeten vormen, begonnen gevaarlijk te dansen voor haar ogen. Ze veegde woest met haar mouw over haar gezicht.

Waar haalde die man het lef vandaan? Mila liep zo snel als ze kon naar haar fiets. Wat had hij ook alweer gezegd? Dat hij geen groupies in zijn gebouw wilde hebben? Ze graaide in haar tas op zoek naar haar sleutel. Ze moest hier zo snel mogelijk weg.

'Mila?'

Frank stapte door de deuropening. Zijn wenkbrauwen gefronst onder zijn korte blonde haar, zijn kaak strak. Met grote passen liep de designer op haar af. Mila deinsde naar achteren, tegen haar fiets aan. Tien minuten geleden had ze nog rustig met deze man zitten brainstormen. Nu keek hij alsof ze net al zijn ontwerpen in de fik had gestoken.

Mila had Frank twee jaar geleden voor het eerst ontmoet. Hij had als gastdocent lessen grafisch design gegeven op de Willem de Kooning Academie, terwijl zij er fotografie studeerde. Op een ochtend hadden ze tegelijkertijd door de voordeur gewild, wat natuurlijk niet was gelukt, en daar hadden ze samen vreselijk om moeten lachen. Hij had haar een kop koffie aangeboden om bij te komen en ze herinnerde zich dat ze hem haar portfolio-in-wording had laten zien.

Een week geleden had datzelfde portfolio haar een baan bezorgd bij Try, het bekende Rotterdamse uitgaansmagazine. Zij mocht de foto's gaan verzorgen bij alle artikelen over uitgaan, lifestyle, kunst- en cultuur. Daarnaast wilde Annelies, de eindredacteur, dat ze de externe vormgever zou helpen.

Bij de eerste redactievergadering had Mila ontdekt dat die vormgever Frank was. Ze had enthousiast zijn hand geschud en was op het puntje van haar stoel gaan zitten om niets te missen van de plannen die hij voor het magazine had.

'Kom morgenochtend maar langs in de studio,' had Frank na afloop gezegd. 'Dan kunnen we alvast samen brainstormen, voordat we op donderdag met het hele team de definitieve planning voor de nieuwe editie gaan maken.'

Alleen al bij de gedachte dat ze met een van de topdesigners van ontwerpbureau BRAND samen zou gaan werken, was Mila hartstikke duizelig geworden. Elk bedrijf dat iets met communicatie te maken had, wilde dat BRAND het verzorgde. Iedereen die werk zocht in de branche wilde bij BRAND aan de slag.

De eigenaar, Lars Brand, was een beroemdheid. Het verhaal ging dat hij al op vijftienjarige leeftijd in het bedrijf was gestapt. Terwijl leeftijdsgenoten gingen stappen had zijn vader, de bekende vormgever Olaf Brand, hem alles geleerd. Lars had zijn studie moeten opgeven toen het bedrijf na de plotselinge dood van zijn vader bijna failliet was gegaan. Hij had een hecht team van designers om zich heen verzameld en het bureau in recordtijd naar de top gebracht.

Na de redactievergadering had Mila alleen nog maar kunnen denken aan het moment waarop ze door de grote glazen deuren naar binnen zou stappen.

Maar dat was gisteren. Nu stond ze buiten, met een woedende vormgever voor haar neus, die zijn handen inmiddels om het stuur van haar fiets had geklemd.

'Kun jij me misschien uitleggen wat er aan de hand is?' snauwde hij. 'Ga ik even kopietjes maken, vertelt mijn collega me dat jij er door Lars uitgegooid bent. Wat heb je gedaan?'

Ze keek hem vol ongeloof aan en voelde de frustratie, die ze tot op dat moment nog aardig onder controle had gehad, opborrelen. 'Wat ík gedaan heb? Wat jíj gedaan hebt, zul je bedoelen! Ik zat rustig te wachten, toen je directeur binnenkwam. Ik stond op om me voor te stellen, maar hij gaf me niet eens de kans. Nog voordat ik mijn hand uit kon steken, had hij me al verteld dat het niet de bedoeling was dat ik jou op kantoor lastig kwam vallen. Ik kon verdorie nog net mijn jas grijpen voordat ik door een bewaker vastgepakt werd.' Mila duwde haar donkerblauwe spijkerjack tegen zijn borst. 'Misschien moet jij mij vertellen wat er allemaal aan de hand is, Frank!'

Franks knokkels waren inmiddels wit, zo hard hield hij haar stuur vast. Hij haalde diep adem. Maar voordat hij iets kon zeggen, hoorde Mila de tune van Sex and the City uit haar cowboysbag komen. Annelies, las ze op het display.

Ze gooide de iPhone terug in haar tas. Annelies kon onmogelijk weten wat hier net gebeurd was en Mila kon en wilde het haar niet vertellen. Nog niet. Misschien was dit allemaal wel een heel slechte grap en kon ze zo meteen gewoon weer naar binnen om verder te brainstormen over het prachtige magazine dat ze met Frank en een team van tekstschrijvers mocht gaan maken.

Ze wierp een blik op Franks handen. Nee, dit was geen geintje. Ze beet op haar lip. Wat hier ook speelde, zij ging er niet het slachtoffer van worden. 'Wij gaan nu praten,' zei ze tegen Frank.

Frank liet haar fiets los en deed een stap naar achteren. De frons was van zijn voorhoofd verdwenen. Mila zag dat hij behoorlijke wallen onder zijn ogen had.

'Hoe graag ik je dit ook allemaal uit wil leggen, dit is niet het moment,' zei hij, met een blik naar de tweede verdieping.

Mila zag een schim bij het raam.

'Ik moet naar Lars, anders sta ik straks ook op straat.' Zonder nog iets toe te voegen, draaide hij zich om en liep met versnelde pas terug naar het gebouw.

Mila voelde de vechtlust uit haar lijf zakken. Ze had alleen nog maar zin om een potje te janken. Zelfs de zon, die al sinds die morgen heerlijk met de golfjes van de Nieuwe Maas aan het spelen was, kon haar niet opvrolijken. Ze zette haar zonnebril op, stapte op haar fiets en reed zo snel als ze kon over de Erasmusbrug naar het centrum.




2. ♥



Mila voelde zich pas weer een beetje ontspannen toen ze de Witte de Withstraat in reed. Samen met haar zus Maud had ze daar een paar maanden eerder een leuk appartementje weten te bemachtigen. Terwijl ze haar fiets bij Hotel Bazar neerzette, klonk er opnieuw muziek uit haar tas. Ze ritste hem open en zag dat het Annelies was. Nu moest ze wel opnemen.

'Met Mila.'

'Mila, hoi, met Annelies.' Haar stem klonk gehaast. 'Ik kreeg net een verontrustend telefoontje van Frank.' Ze haalde hoorbaar adem. 'Hij vertelde me dat hij onmogelijk met je samen kan werken?'

Het klonk als een vraag en toch ook niet.

'Ik...' begon Mila.

'Ik weet niet wat er gebeurd is,' snelde Annelies verder, 'maar we werken al jaren zonder problemen met Frank, dus als hij het niet ziet zitten...' Ze liet de zin in de lucht hangen.

'Dat...'

Annelies onderbrak haar opnieuw. 'Je weet dat ik je graag bij ons magazine wil hebben. Je portfolio is geweldig. De enige voorwaarde is dat je in het team past. Als dat niet zo is, houdt het op.'

'Maar,' wist Mila er eindelijk tussen te krijgen, 'ik kon er niets aan doen.'

'Zoiets zei Frank ook al. Helaas maakt het weinig verschil. Als jij niet goed met Frank overweg kunt, houdt het op. Hoe jammer ook. Kom je morgen om negen uur naar kantoor? Dan kunnen we een en ander afronden.'

Mila liet de telefoon in haar tas glijden. Ze zat nog in haar proeftijd. Annelies had haar aangenomen om foto's voor het magazine te maken én om samen met Frank voor de vormgeving te zorgen. Als dat niet lukte.. . Ze trok de sleutel uit haar fietsslot en stak de straat over. Haar benen voelden zwaar. Annelies had gelijk. Ze paste niet bij BRAND. Als dit de manier was waarop die mensen met elkaar omgingen, mocht ze misschien blij zijn dat ze er weg was. Dat betekende alleen ook dat ze haar baan kwijt was.

Mila had spontaan het gevoel dat ze er een complete werkdag op had zitten in plaats van een paar uur. Ze sleepte zichzelf de trappen op naar haar appartement, dat tegenover het hotel lag. Eenmaal binnen gooide ze haar spijkerjasje op het aanrecht en greep de fles Chardonnay, die voor speciale gelegenheden in de koelkast stond. Ze sloot haar iPhone aan op de draagbare speaker die in de vensterbank stond, scrolde naar de nieuwe cd van Clean Bandit, en klom vervolgens via het keukenraam naar buiten, het dakterras op.

Het grote voordeel van de stralende zon was dat Maud en Mila hun appartement naar buiten toe uit konden breiden. Legaal was het waarschijnlijk niet, maar het zorgde er wel voor dat ze niet steeds op elkaars lip zaten. Maud had erg haar best gedaan. Het terras was versierd met grote groene planten, stoffen slingers en stervormige lampjes en ze had een bankje neergezet met een heleboel witte en ivoorkleurige kussens erop.

Mila nestelde zich in een hoek, legde haar hoofd op de leuning en liet alle gebeurtenissen van die ochtend nog eens aan zich voorbijgaan. Het eerste wat ze zag was tot haar grote verbazing het gezicht van Lars Brand. Hoe kort en pijnlijk hun kennismaking ook was geweest, het was Mila niet ontgaan hoe knap hij was. Donkere ogen in een meer dan aantrekkelijk gezicht. Een sterke kaaklijn. Voordat hij haar in het oog had gekregen had hij een rondje gemaakt door de studio. Ze had vol belangstelling geluisterd hoe hij met zijn warme stem aanwijzingen had gegeven, een brainstormsessie heel subtiel een tikje de goede kant op had geleid en hoe hij bij één medewerkster alleen even een blik over haar schouder had geworpen en goedkeurend had geknikt.

Terwijl hij voorover gebogen had gestaan, had zijn goudbruine haar, dat waarschijnlijk door een van de beste kappers van de stad geknipt was, losjes zijn wang gestreeld. Mila had goed zicht gehad op de achterkant van zijn perfect aansluitende jeans. Ook al had ze hem natuurlijk niet naakt gezien, ze kon zich direct voorstellen hoe getraind hij moest zijn en hoe fijn dat lichaam van dichtbij moest voelen.

Wacht.. wát? Mila schoot overeind. Waar was zij nou mee bezig? Dagdromen over de man die haar haar baan had gekost? Ze liet zich met een zucht weer in de kussens vallen en keerde terug naar het moment waarop Lars haar had gezien en zijn volledige uitdrukking veranderd was.

'Waar is Frank?' Er had een lichte dreiging in zijn stem gezeten.

'Hij is...' Ze had haar zin niet af kunnen maken.

'En wie ben jij?'

Hij had echt kwaad geklonken.

'Ik...'

'Weet je, laat maar, ik begin dit spuugzat te worden. Dit is verdorie de derde keer deze maand. Pak alsjeblieft je spullen.'

'Maar,' had Mila uit weten te brengen, 'ik werk hier'.

Lars had zijn wenkbrauwen niet verder op kunnen trekken. Vervolgens had hij zich omgedraaid en was in de lift gestapt. Ze had hem nog net zijn mobiel zien pakken. Een seconde later had die bewaker naast haar gestaan.

'Hufter!'




3. ♥



'Mila?' Mauds korte donkerblonde koppie stak door het raam. 'Alles oké?'

Mila beet op haar lip. Had ze dat nou hardop gezegd?

'Ja hoor.' Ze hoopte dat haar zus het geloofde.

Alles was verre van oké. De baan die ze zo graag had willen hebben, was ze na amper een week alweer kwijt, en nu was ze aan het fantaseren over het achterwerk van de man die hiervoor gezorgd had. Ze kon beter gaan bedenken hoe ze haar baan terug ging krijgen. Misschien moest ze Frank bellen. Ze verwierp het idee net zo snel als ze het bedacht had. Frank had zijn directeur kennelijk niet op andere gedachten kunnen brengen. Anders had hij Annelies niet hoeven bellen. 'Zo vreselijk oneerlijk dit!'

'Wat zeg je?' Mauds lange benen staken door het venster.

'Ik? Niets.' Ze moest echt leren om niet elke gedachte hardop uit te spreken.

Maud trok een wenkbrauw op. 'Weet jij waar die fles wijn gebleven is?' Ze plofte naast Mila en wierp een blik op het glas dat zij in haar handen hield. 'Ah, die had jij zo te zien al gevonden.' Maud pakte de fles, schonk haar glas vol en stootte het tegen dat van Mila. 'Proost!'

Mila gaf een klein zetje terug.

'En ga je me nu vertellen waarom jij in je eentje onze Chardonnay aan het opdrinken bent?'

Alsof ze iets voor haar zus verborgen zou kunnen houden. Mila zette het glas aan haar lippen, nam nog een grote slok en zei toen: 'Ik ben eruit gegooid.'

Maud keek haar niet begrijpend aan. 'Wat zeg je?'

Mila zette haar glas op de grond, trok haar knieën op en begon te vertellen.

'Wat een zak!' zei Maud toen Mila klaar was. Ze keek fel naar het glas dat ze in haar handen hield. Alsof Lars daarin zat. Ze gooide het laatste restje wijn achterover. 'Dat moet je niet pikken hoor. Je moet die man gewoon bellen en om opheldering vragen. Dit kan toch niet. Of bel Frank. Die zal toch wel iets voor je kunnen doen?'

Mila schudde haar hoofd. 'Toen ik wegging, zei hij dat hij met Lars moest praten. Daarna kreeg ik het telefoontje van Annelies. Het heeft echt geen zin.' Ze verborg haar hoofd in haar handen en keek door haar vingers naar Maud.

Die keek haar plotseling streng aan. 'Je bent niet van plan hier de rest van de dag te blijven zitten, hoop ik?'

Mila haalde haar schouders op.

'Ik dacht het niet. Ik ga jou nu uit je misère halen. Jij gaat mee uit.'

'Maud, daar heb ik echt geen zin in.'

'Wel. Ik wil niet dat jij hier zielig gaat zitten, terwijl ik met mijn vriendin in de stad ben. Je gaat gewoon mee. Je zult zien hoe je daarvan gaat opknappen. Dan bedenken we morgen samen een plan om je baan terug te krijgen.'

Mila keek haar aan en trok een gezicht. Ze wist allang dat Maud haar desnoods aan haar haren mee zou sleuren. Bovendien kon ze iets vervelenders bedenken dan met haar op stap te gaan.

Maud hing al aan de telefoon. 'Hé, Mila gaat mee vanavond. Je raadt nooit wat die heeft meegemaakt vandaag. Ze is...'

De rest van het gesprek ging verloren, omdat Maud door het raam naar binnen was gestapt. Mila bleef nog even alleen zitten, voordat ze achter haar aanging.

Ze vond Maud in de woonkamer. Ze stond met haar armen over elkaar. Mila kende die houding. Dit betekende dat zij nergens meer over na hoefde te denken. Maud had een plan en dat ging uitgevoerd worden. Meestal irriteerde het haar verschrikkelijk als haar zus zo deed, omdat ze zich dan zo'n uk voelde, maar nu vond ze het wel best. Ze wilde ook helemaal niet meer nadenken.

'Pim komt zo om je haar te doen.'

Pim was eigenlijk Pimpernel en ze was net zo bijzonder als de naam die haar ouders voor haar bedacht hadden. Ze was met vlag en wimpel afgestudeerd aan de kunstacademie en had een paar jaar later haar eigen atelier geopend. Daar kon je terecht voor een jurkje met bijpassende lingerie en als je wilde, deed ze ook nog je haar en je make-up. Daarbij kon je altijd rekenen op een enorme dosis humor en gezelligheid.

Mila schoot onder de douche. Terwijl het water over haar hoofd stroomde, kwam ze weer een beetje bij. Lars was gewoon een eikel en morgen zou ze Annelies precies vertellen hoe alles in elkaar zat en dat ze er echt niets aan kon doen. Of ze zou op de grond vallen en smeken of ze haar baan mocht houden. Maar eerst zou ze braaf naar haar zus luisteren en een avond proberen te vergeten wat er was gebeurd.

Mila was zo afgeleid door haar gedachten dat ze een grote slok water binnenkreeg. Hoestend draaide ze de douche uit. Op dat moment hoorde ze de badkamerdeur open en dicht gaan. Ze keek om het douchegordijn en zag dat er aan de binnenkant van de deur een kledingzak hing met het logo van La Petite Pimprenelle. Zo snel als ze kon, droogde Mila zichzelf af. Ze draaide een handdoek om haar lange donkerblonde haren, stapte uit de douche en trok voorzichtig de zak open. Daaruit haalde ze een ijsblauw, kanten jurkje met een prachtig rugdecolleté. Aan de kledinghanger hingen een bijpassende beha en string. Mila schoot in het jurkje en wierp een blik in de spiegel. Ze werd direct vrolijk van haar spiegelbeeld. Ze trok de deur van de badkamer open. 'Pim! Wow! Wat geweldig!'

Pimpernel zat aan de eettafel met Maud. In haar lange lichtblonde haar zaten fijne roze streepjes. Ze droeg een donkerblauwe jeans en een witte top met spaghettibandjes. Toen Mila goed keek, zag ze dat die bestonden uit allemaal kleine stoffen vlindertjes, die aan elkaar geregen waren. Zonder twijfel haar eigen ontwerp. Onder de tafel zag ze een paar elegante sandalen met een heleboel bandjes om haar enkel.

'Goed hè?' lachte Pimpernel naar Maud en ze legde even haar hand op Mauds arm. Ze wisselden samen een korte blik uit.

Maud hield op haar beurt twee schoenen met killer heels omhoog. Ze hadden dezelfde kleur als de jurk. Waar Pimpernel die vandaan had, was een raadsel. 'Deze moeten erbij.'

Mila begon spontaan te lachen. 'Hebben jullie een blinddate voor me geregeld ofzo?'

'Dat is nog niet eens een gek idee.' Maud zette de schoenen op tafel. 'Het wordt tijd dat we hier eens een vent aan tafel hebben 's morgens. Weet jij nog iemand, Pim?'

Pimpernel schoof de bril, die ze op had, in haar haar en keek Maud met een scheef hoofd aan. 'Een man in de morgen?'

'Ja, ho maar,' zei Mila. 'Ik weet wel dat jullie vinden dat ik aan de man moet, maar de fotografie gaat voor. Die man komt daarna wel.'

'Nou,' merkte Pimpernel op, 'na wat Maud me verteld heeft over jouw dag, denk ik dat een man in je bed veel goed zou maken.'

Mila dook terug de badkamer in. Terwijl ze een lichtbruin oogpotlood uit haar toilettasje haalde, hoorde ze de meiden lachen.

Even later stond Pimpernel in de deuropening. In haar ene hand hield ze een haarborstel, in de andere een heleboel knipjes. 'Kom, we gaan jouw haar in de lucht gooien.'




4. ♥



Na een geslaagd etentje bij Bazar stapte Mila later die avond samen met Pimpernel en Maud door de deuren van Inked. De eerste dingen die haar opvielen waren het gedempte licht, de geweldige live muziek en de snelheid waarmee Pimpernel naar de bar bewoog. Er waren best veel mensen, maar Pimpernel slaagde er razendsnel in een lege barkruk te vinden. Ze ging er met haar knieën op zitten en boog zich over de bar om een meisje met lange donkerrode krullen een zoen te geven. Mila zag hun lippen tegen elkaar plakken, wat hen een jaloerse blik van Maud opleverde. Ze moest erom lachen. Het was lang geleden sinds ze Maud zo had gezien.

Pimpernel had het ook gezien. Ze sprong van de kruk, trok Maud dichterbij en sloeg een arm om haar heen.

Het roodharige meisje boog zich zo ver als ze kon over de bar heen en greep Mauds handen. 'Kom hier jij,' zei ze met een grote glimlach en ze gaf Maud een zoen op haar wang. 'Super jullie hier te zien.'

Met haar vrije hand trok Pimpernel nu ook Mila naar de bar. 'Mila, dit is Rosie, de gekste meid die ik ken. Gelukkig heeft Maud haar overleefd.'

Mila trok haar wenkbrauwen op en keek naar Maud, maar die verborg haar gezicht snel in Pimpernels lokken. Voorlopig hoefde ze van haar zus geen verklaring te verwachten over wat ze overleefd had, dat was helder.

'Rosie, dit is Mauds zusje Mila,' ging Pimpernel verder.

Mila stak haar hand uit en zag dat Rosies arm tot aan het begin van haar nek bedekt was met rode rozen.

Rosie ving haar blik. 'Welkom bij Inked,' lachte ze. 'We hebben niet allemaal tatoeages hoor, maar als mede-eigenaar kon ik natuurlijk niet achterblijven. Laat je er niet door afschrikken, we zijn erg lief.' Ze kneep haar groene ogen speels even tot spleetjes. Mila zag dat ze een superstrak lijntje eyeliner langs haar ogen had lopen. Ze leek een katje: mooi en ongrijpbaar.

'Jullie hebben een goede avond gekozen om deze kant op te komen. We hebben Dotan op het podium.' Ze knikte naar een plek verder de ruimte in, terwijl ze vier cocktailglazen op de bar zette. 'Geen problemen gehad met binnenkomen, Pim?'

Pimpernel hield als antwoord een papiertje in de lucht. 'Niet met jouw persoonlijke uitnodiging.'

'Ik heb vlakbij het podium een tafeltje voor jullie vrijgehouden. Ik kom er zo wel even bij zitten.' Ze draaide haar hoofd naar een lange man, die aan de andere kant van de bar whisky in stond te schenken. 'Bernd, over tien minuten neem ik pauze, oké?'

De man stak zijn duim omhoog.

Pimpernel ging voorop richting het podium. Mila merkte hoe een paar hoofden haar kant op draaiden toen ze zich een weg baande naar voren.

'Ik geloof dat je jurk niet alleen bij mij in de smaak valt, Pim,' zei ze, terwijl ze op de bank ging zitten.

Pimpernel legde een hand op Mila's knie. 'Die mannen kijken niet alleen naar mijn jurk, lieverd, die kijken vooral naar jouw prachtige blonde lokken en naar die ongelooflijk lekkere lippen van je.'

'Huh?'

'Ja, en als je dan ook nog zulke grote ogen opzet en ze die wonderlijke lichtblauwe kijkers van je te zien krijgen, is het hek natuurlijk helemaal van de dam.'

Maud begon te lachen. 'Niet overdrijven Pim, dat hadden we niet afgesproken. Dan gelooft ze je niet meer.'

Pimpernel gaf Mila een por. 'Oké, oké.'

Mila gaf haar een lief duwtje terug.

'Maar ze heeft wel gelijk, zusje,' zei Maud. 'Ga nou gewoon eens genieten. Vind een leuke vent en ga wat gezelligs doen. Ik weet en snap dat de fotografie alles voor je is, maar je hebt je nu echt wel bewezen. Je hebt talent, de wereld ligt aan je voeten.'

Pimpernel zei nog iets, maar dat hoorde Mila al niet meer. De wereld lag aan haar voeten? Allesbehalve! In een klap zag ze zichzelf weer op de trap voor BRAND staan. 'Ik denk dat de wereld juist helemaal niet meer aan mijn voeten ligt.' Ze zei het zo zacht dat het maar goed was dat Dotan net een akoestisch nummer speelde, anders hadden Pimpernel en Maud haar nooit gehoord.

'Wat zeg je?' In Mauds blik lag bezorgdheid. Maar twee seconden later was die nergens meer te bekennen. 'Nou moet je eens goed luisteren, zusje. Ik ken niemand die zo hard werkt als jij. Sinds de academie ben je alleen maar bezig geweest met je foto's. En dat is te zien. Hoe lang hangt die serie die je van mijn collega's geschoten hebt nu in ons advocatenkantoor? Een weekje? Heb je enig idee hoeveel complimenten ik al heb gehoord?' Ze keek Mila streng aan. 'En het werk dat je voor het filmfestival verzet hebt?

Hoeveel opdrachten heeft dat je in de maanden erna bezorgd? Je hoeft niet eens reclame voor jezelf te maken. Het gaat gewoon via-via.'

Mila probeerde haar te stoppen, maar Maud bleef doorpraten.

'Annelies heeft je echt niet voor niets aangenomen. Je blinkt uit in wat je doet. Laat dat niet verpesten door de een of andere eikel die met het verkeerde been uit bed is gestapt. Je verdient die plek en morgen ga je het gewoon rechtzetten!'

'Maar je hebt niet gehoord hoe kwaad hij was,' kon Mila er eindelijk tussen krijgen. 'Frank heeft Annelies al gebeld om te zeggen dat hij niet met me kan werken.'

'Dat zegt toch niets,' klonk Rosies stem ertussendoor. Ze was halverwege Mauds monoloog op de leuning van de bank komen zitten. 'Als je zo goed bent als je zus zegt, mag die Annelies blij met je zijn. Dus als jij die baan wilt houden, moet je naar haar toegaan en jouw kant van het verhaal vertellen. Mannen zijn wispelturig. Dat weet elke vrouw. Waarschijnlijk draait die Annelies deze situatie moeiteloos om. Als iedereen een nachtje goed geslapen heeft.' Ze liet zich van de leuning naast Mila glijden en pakte haar glas van de tafel. 'Op Mila!'

'Op Mila,' vielen Pimpernel en Maud haar bij.

Mila lachte.

'That's our girl!' Maud trok haar naar zich toe en knuffelde haar. 'Dacht ik het niet, we zijn nog maar net hier en je ziet er al veel vrolijker uit.'

Mila deed even haar ogen dicht. Maud had gelijk. Met haar meegaan was de beste beslissing die ze die dag had genomen. Ze liet haar blik door de ruimte gaan. Over de banken en kleine tafeltjes richting het podium, waar de zanger er vol voor ging, richting de bar, die nog steeds vol zat en weer naar... Ze draaide haar hoofd zo snel terug naar de bar, dat ze met haar voorhoofd tegen Mauds wang stootte.

'Au! Wat doe jij nou?'

'Daar zit 'ie!'

'Daar zit wie?' vroegen Pimpernel en Rosie in koor, terwijl ze zich omdraaiden en ook in de richting van de bar keken.

'Hij, Lars, van vanochtend.'

'Waar?' Maud klonk nieuwsgierig en streng tegelijk.

'Daar!' Mila pakte het gezicht van haar zus en draaide het een beetje naar links. 'Kijk! Met dat bruine haar en dat witte overhemd. Hij tilt net zijn glas op.'

'Wow!' zei Maud. 'Je had niet verteld dat hij zo knap was. Kijk nou, Pim!'

Pimpernel schoof nog dichter naar Maud toe. 'Het is dat ik op jou val, lieffie, maar anders...'

Mila had haar rug inmiddels naar de bar gedraaid. Van al de plekken waar hij naartoe had kunnen gaan, zat hij uitgerekend hier. Pimpernel, Maud en ook Rosie, waren zo te horen nog steeds onder de indruk. De bewonderende kreten waren boven de muziek uit te horen. Ze nam een slok van cocktail nummer drie, die net zo goed smaakte als de eerste twee. Bevriend zijn met een van de eigenaars van Inked bleek heel veel lekkere drankjes op te leveren. Ineens zag ze dat het drietal als één persoon naar haar zat te kijken.

'Wat?'

'We hebben een plan!' riep Pimpernel.

'Ja!' Rosie duwde haar tong tegen haar bovenlip en keek Mila uitdagend aan.

Mila zag helemaal voor zich hoe deze twee meiden de academie onveilig gemaakt moesten hebben. Dat was voor haar tijd, maar ze had van Pimpernel veel over Rosie gehoord. De twee meiden keken nu van de bar naar Mila en weer terug. Ze kreeg een onrustig gevoel in haar buik. 'Echt niet dat ik naar die man toe ga dus.'

'Juist wel. Laat hem maar zien wat hij heeft laten lopen.'

Mila keek hulpeloos naar Maud. 'Daar ging het helemaal niet om.'

'Maakt toch niet uit,' antwoordde ze. 'Hij mag best weten dat je zo niet met mensen omgaat.'

'Maar hoe dan?' vroeg Mila.

Rosie boog zich naar Pimpernel en Maud en ze begon zo zacht te praten dat Mila er niets meer van verstond. 'Doet ze nooit,' hoorde ze Maud na een poosje zeggen.

'Wat doe ik nooit?'

'Hem verleiden en dan laten staan,' Rosie draaide haar glas tussen haar vingers. 'De ultieme wraak.'

'Wat? Echt niet!'

'Zei ik toch.' Maud gaapte. Zo goed kon ze niet tegen alcohol.

Mila keek over haar schouder. Lars zat er nog steeds. Zou ze? Welnee, dat was helemaal niet haar ding. 'Hij herkent me natuurlijk direct,' liet ze zich ontglippen.

Pimpernel keek haar met grote ogen aan. 'Volgens mij droeg jij vanmiddag een spijkerbroek met een of ander shirtje.' Ze liet haar blik even over het door haar gemaakte jurkje glijden. 'Je ziet er nogal anders uit nu. En als je deze ook nog opzet,' ze pakte de bril, die slechts als accessoire had gediend, van haar hoofd, 'dan herkent hij je echt niet. Bovendien; als hij de afgelopen uren heeft zitten drinken, is de kans groot dat hij niet meer zo helder is.'

In Mila's hoofd werd een stemmetje wakker. 'Ben je gek geworden?' riep het.

Dat was ze misschien wel, maar toch pakte ze de bril van Pimpernel aan en zette hem op haar neus.

'Wow! Sexy! Ga ervoor, meid,' moedigde Rosie haar aan.

'Blijven zitten,' siste het stemmetje.

Mila wist niet waar ze de moed vandaan haalde, maar een paar tellen later vond ze zichzelf terug aan de andere kant van de ruimte, naast Lars. Voordat ze zich kon bedenken, of kon gaan twijfelen over een openingszin, dwong ze zichzelf het eerste te zeggen wat er in haar hoofd opkwam.




5. ♥



'Hoi!' Mila legde haar hand op de kruk naast die van Lars en probeerde sexy te kijken.

Lars sloeg zijn ogen op. 'Dit is niet mijn dag.' Hij keek haar vanonder zijn donkere wimpers aan, zijn hoofd steunend op een arm. 'Wat wil je? Een baan bij het meest gewilde bedrijf van Rotterdam en omstreken? Of gewoon seks?' Hij stak zijn hand uit naar het glas dat voor hem stond en sloeg de zandkleurige vloeistof achterover.

Mila struikelde tegen de kruk aan, letterlijk uit haar evenwicht gebracht door zijn reactie. Het liefst was ze omgekeerd, maar de wraakgevoelens die inmiddels door haar lichaam stroomden, zorgden ervoor dat ze toch naast hem ging zitten. 'Dan kunnen we elkaar de hand schudden.' Ze plakte een glimlach op haar gezicht. Tot haar verbazing stak Lars direct zijn hand uit. Die had echt teveel op.

'Lars. Brand.'

'M-Mara.'

'Mara.' Hij liet zijn hoofd nu op zijn beide handen rusten en keek haar lang aan. Toen glimlachte hij.

Mila zag hoe prachtig diepblauw zijn ogen waren, nu ze niet kwaad stonden. Maar zijn glimlach straalde niet. Alsof hij probeerde te lachen, maar het niet lukte. Waarom zou hij zichzelf dronken aan het voeren zijn?

Ho, ho, riep ze zichzelf direct toe. Even focussen, Mila. Je hebt een missie. Deze man verdient geen aandacht, deze man heeft je op straat laten zetten. Ze zette haar handen aan weerszijden van de kruk, en rechtte haar rug.

'Zo, Mara.' Lars pakte een van de poten beet en trok haar met een ruk naar zich toe.

Mila viel bijna van haar kruk af, zo verbaasd was ze over de actie en over de kracht die Lars nog bleek te bezitten.

'Zullen we onze dag dan maar eens vergelijken? Wie wint betaalt het volgende rondje. Of nee, wacht.' Hij wenkte de lange barman. 'Wodka alsjeblieft.' Hij stak twee vingers omhoog. 'Voor mij en voor mijn lotgenoot.'

De barman schoof twee glazen naar hen toe.

'Deze is alvast van mij.' Lars stootte met zijn glas tegen dat van haar. 'Ik ga namelijk winnen.'

Mila keek over haar schouder naar het groepje dat ze net achter had gelaten. Rosie stak haar duim in de lucht.

'Meidenavond?'

'Meegesleept,' antwoordde Mila.

'Zo'n beroerde dag?'

'Ja.'

Lars hief zijn glas. 'Op de rotste dag van het jaar.'

Mila keek gegeneerd om zich heen, maar niemand besteedde aandacht aan hen.

'Jouw beurt, Mara.' Hij legde zijn hand op die van haar.

'Mijn beurt?' Haar huid prikkelde onder zijn aanraking.

'Vertellen. Jouw versie van de rotste dag.'

Mila zag ter plekke haar hele plan in duigen vallen. Ze kon hem moeilijk de waarheid vertellen. Haar brein probeerde koortsachtig een verhaal te verzinnen. Ze keek onder haar nep-bril door naar Pimpernel. Die zou nu vast een geniale inval gehad hebben. Maar wacht eens, waarom zou ze niet een van Pimpernels verhalen gebruiken?

Mila voelde de energie direct door haar lichaam stromen. 'Ik ontwerp kleding,' begon ze, 'en ik heb net een boetiekje geopend. Spannend natuurlijk, maar het gaat best goed allemaal. Alleen vandaag heb ik ontdekt dat de man die me het vak geleerd heeft al mijn ontwerpen heeft gejat en dat hij deze sinds gisteren onder zijn naam aan het verkopen is.'

Mila herinnerde zich nog goed hoe woest Pimpernel geweest was. Ze had het verhaal wel honderd keer verteld. Mila kende het tot in detail en dat kwam haar nu goed van pas.

Lars had haar hand niet losgelaten. 'Dat meen je niet! En nu?' Zijn ogen stonden bezorgd en warm.

Mila en Maud hadden dezelfde vraag destijds aan Pimpernel gesteld.

Ze wendde haar blik af en haalde haar schouders op. 'Dat weet ik niet.'

'Hij kan toch niet zomaar al je ontwerpen pikken? Hoe is hij daar eigenlijk aangekomen?'

'Ik heb ze hem laten zien voordat ik de boetiek opende. Beetje gebrek aan zelfvertrouwen. Hij was razend enthousiast, dus toen durfde ik wel. Ik ben begonnen met een klein deel van mijn ontwerpen,' Mila liet bewust even een stilte vallen, 'en nu heeft hij dus de rest naar buiten gebracht. Hij had me geadviseerd om klein te beginnen. Nu snap ik waarom.'

Mila sloeg haar vrije hand voor haar ogen en wachtte op Lars' reactie.

'Jij hebt gewonnen.'

Dat was helemaal niet wat ze verwachtte. Ze had gedacht dat hij net zo zou uitbarsten als hij die ochtend had gedaan, maar in zijn ogen was geen greintje boosheid te bekennen. Eerder gelatenheid. Hij pakte zijn glas, sloeg het in twee slokken achterover en schoof zijn kruk vervolgens zo hard naar achteren dat Mila zich kapot schrok. Toch boos? Of had ze iets verkeerds gezegd? Deze man was echt niet te peilen.

'We gaan.'

Ze was zo van haar stuk gebracht dat ze niet had gezien dat hij zijn jasje al had gepakt en een hand naar haar had uitgestoken. Ze aarzelde een seconde voordat ze ook opstond, biddend dat haar stem het niet van pure spanning af zou laten weten. 'Jouw huis?'




6. ♥



Het was over enen toen ze buiten stonden. De warmte van de dag was blijven hangen en de buitenlucht bleek een verhelderend effect op Lars te hebben. Niemand zou nog vermoed hebben dat deze man de avond in een club doorgebracht had. Hij sloeg een arm om Mila's schouder en duwde haar in de richting van de aanlegsteiger. 'Kom Mara, we gaan deze dag een goed einde geven.'

'De watertaxi gaat niet meer hoor,' zei Mila. 'En zwemmen lijkt me een beetje koud.'

'Momentje.' Lars diepte zijn mobiel uit zijn broekzak en draaide zich met de telefoon aan zijn oor van haar af.

Het enige wat Mila hoorde was zijn lach.

Een minuut later was hij weer bij haar en trok haar opnieuw naar zich toe. 'Geregeld.'

Het voelde zo goed om zijn arm om haar heen te hebben, dat Mila als vanzelf dichter tegen hem aan kroop. Vanonder zijn arm keek ze naar hem op. Hij ving haar blik en streek een losgeraakte lok achter haar oor. Haar lange oorbellen tinkelden tegen zijn hand. Vervolgens liet hij zijn vingers naar haar lippen dwalen, streelde deze, tilde haar kin op en bracht haar gezicht naar dat van hem. Nog één seconde dacht Mila aan haar missie, daarna was er niets anders meer dan zijn lippen en zijn tong, die haar mond begon te ontdekken. Ze schoof haar handen onder zijn overhemd, dat aan de achterkant uit zijn jeans geschoten was, en voelde zijn warme huid.

'Hé, Brand!' Een stem galmde luid door de haven.

Abrupt liet Lars haar los. Mila wankelde op haar hakken. Ze keek naar beneden en zag een van de zwart-gele watertaxi's de haven binnenglijden. Aan het stuur stond een wat oudere man, die enthousiast zwaaide. Lars was met twee sprongen op de steiger en liep naar de man toe. Mila zag hoe deze uit de watertaxi stapte en Lars een hand gaf, waarbij hij zijn andere hand over die van Lars legde en deze even vasthield.

'Ga je mee?' riep Lars naar boven.

Het stemmetje in haar hoofd vertelde Mila dat ze beter naar huis kon gaan. Dat deze dag een grote chaos aan het worden was en dat met hem meegaan alleen maar heel erg fout kon aflopen.

Ze draaide de stem de nek om. Deze dag begon eindelijk leuk te worden. 'Kom me maar halen!'

Lars zei nog iets tegen de man, rende terug naar boven en voordat Mila kon protesteren, tilde hij haar op en droeg haar naar het water. 'Dit is Erik,' zei hij, toen hij haar voorzichtig in de boot zette.

Mila gaf de man een hand. 'Mara.'

'Erik Dekker.'

Lars was inmiddels doorgelopen naar het kleine achterdek en daar op de bank gaan zitten. Terwijl Erik de motor startte, zag Mila dat hij met zijn hoofd tegen de railing lag en naar boven keek. Erik wierp een blik over zijn schouder.

'Wees jij een beetje voorzichtig met 'm, meidje? Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat hij me iemand mee heeft laten nemen en vandaag is hij natuurlijk niet op zijn best.'

Zelfs in het halfdonker zag Mila de bezorgde blik van de man.

'Maar dat hoef ik jou natuurlijk niet uit te leggen.'

'Nou, uhm,' begon Mila, 'eigenlijk kennen we elkaar nog niet zo lang.'

Het bleef even stil. 'Dan moet hij je wel verrekte aardig vinden, meidje,' zei Erik toen. En daarna mompelde hij: 'Of hij zit er dit keer echt finaal doorheen.'

'Wat zegt u?' vroeg Mila, die zeker wilde weten dat ze zijn laatste woorden goed had verstaan.

'Niks, meidje. Ga jij maar lekker bij 'm zitten.'

Mila schoof naast Lars en deed het deurtje naar het achterdek dicht. Ze was blij dat Erik zich niet meer omdraaide. Even later lag ze net als Lars achterover naar de lucht te staren. Het was zo'n nacht die je alleen maar in de zomer mee kon maken. Nauwelijks wind, zo warm dat je makkelijk na twaalf uur 's avonds nog zonder jas naar buiten kon, een heldere hemel en duizenden sterren.

'Oh, wat mooi!'

Lars draaide zijn hoofd opzij. 'Jij bent echt wel lief, hè?'

Het was geen vraag die ze hoefde te beantwoorden. Lars schoof zijn arm onder haar hoofd en deed zijn ogen dicht.

Midden op het water, ergens tussen de Erasmusbrug en Hotel New York, bleef de taxi stil liggen. Mila keek naar Lars. Het leek alsof hij sliep. Ze zag dat Erik voorin rustig een sigaretje had opgestoken. Het was best lekker om zo te dobberen, maar na vijf minuten werd het ook een beetje raar.

'Lars,' fluisterde ze en ze duwde zachtjes tegen zijn arm.

Hij deed zijn ogen open.

'Lars, waarom liggen we stil?'

'Stilte voor de storm.' Hij deed zijn ogen weer dicht.

'Wat?' Mila stond op, vastbesloten dan Erik maar om opheldering te vragen. Die had toch net zijn sigaretje op.

'Niet opstá... !' De rest van Lars' woorden verdween in de wind. Het volgende moment lag Mila bij hem op schoot. Erik had ineens vol gas gegeven.

'Wat doet die gek nou?'

'Storm!' riep Lars boven het geluid van de motor uit, waarop hij haar zo wild zoende dat ze naar adem hapte. 'Kom!' Hij duwde haar omhoog en stond zelf ook op.

Mila trapte haar hoge hakken voor alle zekerheid maar uit. Zo makkelijk was het niet om te blijven staan. Lars draaide haar om, zodat ze voor hem stond, maar met haar gezicht van hem afgedraaid. Toen strekte hij zijn beide armen uit, waardoor ook Mila's armen de lucht in gingen. Een seconde schoot het beeld van Leonardo en Kate op de Titanic door haar hoofd. Daarna kon ze nergens meer aan denken. Keihard schoten ze over het water. De wind gooide haar prachtig opgestoken haar in haar gezicht en waterspetters zeilden in haar ogen. Ze deed ze dicht. Nu was het net alsof ze alleen was. Niets deed er meer toe. De frustratie, onzekerheid en zelfs de wraakgevoelens voelde ze uit haar lijf verdwijnen in het tumult dat Erik had gecreëerd.

Mila deed haar ogen open, draaide haar hoofd om en zag Lars met een voor het eerst volledig ontspannen gezicht achter haar staan. Zijn ogen dicht. De taxi minderde vaart. Mila draaide zich om, legde haar handen voorzichtig over Lars zijn ogen, schoof de uiteinden van haar vingers in zijn totaal verwarde haar en bracht haar lippen naar die van hem. Heel, heel zachtjes kuste ze hem.

Lars beantwoordde haar aanraking niet direct. Hij deed langzaam zijn ogen open, keek haar aan alsof hij haar voor het eerst zag, kuste haar toen pas terug en trok haar vervolgens dicht tegen zich aan. Mila probeerde niet eens meer te begrijpen waarom het voelde alsof ze elkaar al jaren kenden, terwijl dat beslist niet zo was.

Ineens werd het stemmetje in haar hoofd weer wakker. 'Je kent hem namelijk nog maar een dag en je doet je voor als iemand anders om hem vanochtend betaald te kunnen zetten, weet je nog?' riep het.

Mila draaide haar hoofd om en probeerde te ontdekken waar ze waren. Tot haar verbazing waren ze terug bij BRAND.

'Zie je nou wel dat dit een heel slecht plan was,' bromde het stemmetje.

'Ssst!' siste Mila, terwijl ze snel probeerde om alle knipjes weer in haar haar te duwen. Nog geen seconde later trok er een rilling van haar tenen naar haar schouders. Ze had het ineens ijskoud en dat kwam niet alleen door het glazen gebouw, dat voor haar zichtbaar werd. Ze was doorweekt. Kennelijk had ze toch iets meer water opgevangen dan ze zich had gerealiseerd.

'Kom,' zei Lars. De boot lag inmiddels stil. 'Krijg je iets warms van me.' Hij stapte samen met Mila de kajuit in, gaf Erik een hand en hielp haar de kade op.

'Dag meidje,' riep Erik, terwijl hij de boot omdraaide.

Te laat realiseerde Mila zich dat haar schoenen nog op het achterdek stonden.




7. ♥



Lars volgde Mila's blik naar haar voeten. 'Ik blijf jou maar dragen,' grapte hij, voordat hij haar van de grond tilde.

'Wat doen we hier?'

'Ik woon hier.'

Ze moest hem verbaasd aangekeken hebben, want hij wees naar de neonletters en daarna tikte hij tegen zijn borst. 'Lars. Brand. Van ontwerpbureau BRAND. Volgens mensen die er verstand van hebben het beste bureau van Rotterdam.' Hij knipoogde erbij.

'Oh.' Ze wist echt even niet wat ze moest zeggen.

'Misschien heb je weleens van ons gehoord?'

Ze schudde haar hoofd.

Lars toetste intussen met zijn vrije hand de code van het alarm in en de glazen deuren schoven open. Hij wachtte even tot ze weer dicht waren en droeg Mila toen naar de lift.

Die ochtend was ze zo onder de indruk geweest van alles wat Frank haar had verteld over het uitgaansmagazine, dat Mila nauwelijks meer van het pand had gezien dan de grote glazen ramen. Nu viel haar op dat de hal een industriële sfeer uitademde. Grijze stalen trappen liepen kriskras door de ruimte en verbonden balkonnetjes met elkaar, die op hun beurt leidden naar de verschillende etages. Het BRAND-gebouw was niet breed, wel hoog. De hal had zo uit een boek van Harry Potter kunnen komen.

'Net Hogwarts,' liet ze zich ontvallen.

Lars glimlachte, duidelijk op de hoogte van wat ze bedoelde. 'Dan gaan we nu naar de geheime kamer.' Hij stapte voor haar in de lift, trok een klepje naast het bedieningspaneel open en toetste opnieuw een code in. De lift kwam in beweging.

Mila slikte even toen de '2' voorbij sprong. Daar had ze vanochtend nog gezeten.

Na de vierde verdieping verscheen er een 'B' in het display. 'Welkom', zei Lars, terwijl de deuren opengingen, en hij maakte een breed gebaar met zijn arm.

Mila bleef in de opening stilstaan. Ze was in een tuin. Een open tuin met sterren aan de hemel en grote witte loungestoelen en een sloophouten bar en hoge palmen. Mila knipperde met haar ogen. Toen zag ze het glas, de ruime woonkamer, open keuken en de ragfijne gordijnen met hoge palmen ernaast, die de slaapkamer afschermden van het woongedeelte. De sterren waren er nog steeds. Twinkelend door gigantische, scheve dakramen. 'Wow!'

'Mooi?'

Mooi was een understatement. De geheime kamer van Lars was een sprookje. Ze stapte voorzichtig de grote woonkamer in. Haar voetstappen weerklonken op de vloer. Mila zag dat ze een spoor van druppeltjes maakte op het lichte hout. 'Oh..'

Lars legde zijn handen op haar blote schouders. Hij liet ze rustig via haar bovenarmen naar beneden glijden en pakte haar handen. Die bracht hij naar zijn mond en hij drukte er twee vederlichte kussen op.

Opnieuw trok er een siddering door Mila's lijf. Ze keek voorzichtig naar hem. Zo zonder haar hoge hakken was hij pas echt lang. Hij schonk haar een scheve grijns. Daarna legde hij zijn wijsvinger onder haar kin en tilde haar hoofd op.

Opnieuw voelde ze zijn lippen op die van haar. Ze moest denken aan de Chardonnay van die middag. Het leek alsof Lars bezig was haar te proeven, zo voorzichtig bewoog hij zijn lippen. Ze kwam hem tegemoet en beet in zijn onderlip. Hij opende zijn mond een beetje en likte haar plagerig, voordat hij met zijn tong haar lippen van elkaar duwde en rondjes begon te draaien om die van haar. Ze schoof haar handen in de achterzakken van zijn jeans en trok hem naar zich toe. Om acuut een stap naar achteren te doen.

'Ho!' Lars greep haar armen zodat ze niet om zou vallen. Hij lachte. 'Wat doe jij nou?'

'Ik heb het zo koud.' Het was het eerste wat ze kon verzinnen. Ze kon moeilijk tegen hem zeggen dat ze geschrokken was. Van haar eigen verlangen. Lars was hard. Keihard. En haar lichaam gloeide, ondanks de kou. Ze wilde hem. Maar dat was helemaal niet de bedoeling.

'Wacht even.' Lars verdween achter de palmbomen en kwam bijna direct terug met een badjas die je in een vijfsterrenhotel zou verwachten. 'Mag ik?'

Mila knikte. Hij stapte op haar af, pakte de zoom van haar jurkje en trok het in een beweging over haar hoofd. Uit zijn ogen sprak bewondering. Er trok een tintelend gevoel door haar buik. Nog even wachten, vertelde ze zichzelf. Niet op de zaken vooruitlopen. Lars hield de badjas voor haar en ze stak haar armen in de mouwen.

'Mmm..'

Lars liep naar de sloophouten bar in het midden van de ruimte en verdween erachter. Hij kwam boven met twee glazen met een goudkleurige vloeistof erin. 'Als je hier niet warm van wordt, dan weet ik het niet meer.'

Het goud gloeide in haar keel. Mila liep met het glas in haar handen naar het raam dat uitzicht gaf op de stad. Die schitterde van de lichtjes. Ze zag de Erasmusbrug. Iets verder zat haar zus nu met Pimpernel en Rosie. Zou Maud ook aan haar denken? Vast wel. Van jongs af aan was ze met Maud twee handen op een buik geweest. Ze scheelden maar een jaartje, maar toch was zij altijd het kleine zusje gebleven waar Maud meestal heel goed op paste. Het was bijzonder dat Maud haar nu juist gestimuleerd had om de nacht elders door te brengen. Of..? Ineens zag Mila Maud en Pimpernel voor zich. Misschien wilden ze gewoon graag een avondje voor zichzelf. Ze lachte.

'Geen hoogtevrees?' Lars zette zijn glas op de bar en liep naar haar toe.

'Nee.' Het bleef Mila verbazen hoe knap deze man was. Hij kwam naast haar staan en even was het stil terwijl ze samen over de stad keken.

'Zeker weten, dat je geen hoogtevrees hebt?' vroeg Lars nog een keer.

Ze schudde haar hoofd.

Het volgende moment schoof Lars het glas waar ze achter stonden uit elkaar en stapte naar buiten.

Hij stapte naar buiten!

Mila's mond ging open om te gillen, maar er kwam niets uit.

Lars stond nog voor haar.

Ze voelde haar lichaam langzaam ontspannen. 'Jij, jij...!' Ze kon zo snel niets verzinnen wat zou omschrijven hoe erg hij haar had laten schrikken. Ze gaf hem een dreun tegen zijn arm.

'Even plagen.' Daar was die grijns weer.

Mila stak heel voorzichtig een been naar buiten. Haar tenen zette ze op het puntje van Lars' linkerschoen en daarna liet ze ze langzaam naar beneden zakken, om vervolgens haar hele voet naast zijn schoen te zetten. De ondergrond was hard. En doorzichtig. Ze keek nog eens goed. Glas. Ongelooflijk schoon glas. Nu zag ze ook de railing, waar Lars rustig tegenaan leunde.

Hij schoof de glazen wand achter hen dicht en trok Mila tegen zich aan.

Mila keek om zich heen. Als ze niet beter had geweten, had ze gedacht dat ze in de lucht hingen. Het was magisch. Tegelijkertijd vroeg ze zich af hoe je op het idee kwam om een doorzichtig balkon te laten maken.

Het was alsof Lars haar gedachten had gelezen. 'Een paar jaar geleden heb ik dit appartement helemaal laten verbouwen. Alles eruit. Ik wilde het een onderdeel laten worden van BRAND zonder dat iemand door zou hebben dat ik er woonde. Hier kan ik verdwijnen als ik dat wil. Natuurlijk weet mijn team dan dat ik hier zit. Maar ik hoef me geen zorgen te maken dat ze me lastig zullen vallen, want hier ben ik gewoonweg niet bereikbaar. Probeer me maar te bellen.'

Mila keek hem aan. 'Serieus?'

Hij knikte.

Ze stapte naar binnen, pakte haar telefoon uit haar tas en realiseerde zich direct dat ze zijn nummer niet had. Ze hield haar telefoon omhoog. 'Nummer?'

Lars riep het door de open glaswand.

Ze toetste de cijfers in en de telefoon bleef een tijdje overgaan. Mila drukte op het rode icoontje en sloeg het nummer op. 'Zo bijzonder is dit toch niet? Je zet gewoon je telefoon uit als je thuis bent. Doe ik ook weleens.'

'Niet helemaal. Kom!' Lars was naar binnen gekomen, pakte haar hand en trok haar mee naar de ruimte achter de bar. Aan de linkerkant van de imposante keuken hing een wandvullend beeldscherm. In een hoek stond Mila's nummer met het icoontje van een onbeantwoord telefoongesprek ernaast.

'Kijk.' Lars tikte op het scherm en ineens verschenen er foto's van zijn team in beeld. Hij zette zijn vinger op haar nummer en sleepte het naar het gezicht van Frank. Daar liet hij het los. 'Dit is onze topdesigner Frank. Die gaat jou straks bellen.' Hij lachte.

Mila slikte iets weg. 'Ziet er gaaf uit, maar heb je daar geen secretaresse voor?'

'Natuurlijk wel. Maar niet op dit tijdstip. Bovendien houd ik graag in de gaten wat er gebeurt. Overdag zitten al die koppies in een hoekje,' hij sleepte alle fotootjes naar de zijkant van het scherm, 'en knal ik alles waar ons bedrijf mee bezig is op dit vel.' Hij maakte een armgebaar naar de muur. 'Ik zie graag wat ik doe. Ik loop graag rond als ik ideeën bedenk voor een nieuwe campagne. Brainstormen doe ik bij voorkeur midden in de nacht. Met een tik op dit scherm hebben mijn medewerkers morgen allemaal een kopietje.'

'En, slapen?' vroeg Mila.

Lars negeerde haar vraag. 'BRAND is wie ik ben, Mara. Dit bedrijf was er bijna niet meer geweest en dat gebeurt nooit meer.'

Hij raakte nu echt op dreef, merkte ze. De passie waarmee hij zijn woorden kracht bijzette en de armgebaren waarmee hij sprak over zijn manier van werken, raakten haar. Het deed haar denken aan de manier waarop ze, jaren geleden, aan iedereen verteld had dat ze het ging maken in de fotografie. Ze wist heel goed wat het betekende om alles aan de kant te zetten voor dat waar je in geloofde.

Lars ging voor haar staan en legde zijn handen om haar gezicht. 'Dit is wie ik ben.'

Het was net alsof hij het aan zichzelf vertelde in plaats van aan haar.

Hij gaf Mila een kus op haar voorhoofd en liep naar het raam. 'Alleen ik. Met mijn team.' Hij stond nu met zijn rug naar haar toe. 'Daarom kan ik het niet toestaan dat er in mijn team iets misgaat. Als mijn topdesigner zich als popster gaat gedragen bijvoorbeeld.'

Mila spitste haar oren. 'Wat heeft hij gedaan dan?' Ze deed haar best om het zo lief mogelijk te vragen.

Lars draaide zich om. 'Weet je Mara, normaal gesproken bestaat mijn team uit zeer capabele mensen, maar vandaag brengt mijn topdesigner, die me nota bene geholpen heeft dit bedrijf weer op zijn poten te krijgen, voor de zoveelste keer een grietje mee. Zo'n slank poppetje wat als een baksteen voor hem gevallen is. Dat kan dus niet. Als ik dat soort acties ga goedkeuren, kan ik straks weer opnieuw beginnen. Het is dat hij een natuurtalent is, anders...'

Mila smoorde zijn verhaal in een woeste kus. Lars had binnen twee minuten alle gebeurtenissen van die dag terug weten te brengen. De reden waarom ze bij hem was met stip bovenaan. Het stemmetje in haar hoofd smoorde ze, voordat het iets kon zeggen over wat ze van plan was. Nu mocht ze van zichzelf nergens anders meer aan denken.

Lars reageerde meteen. Hij trok de badjas open en zocht, terwijl hij haar zoen beantwoordde, met zijn handen de sluiting van haar beha. Al snel waren haar borsten vrij. Lars legde zijn handen er stevig omheen. Met zijn vingertoppen masseerde hij de huid rondom haar steeds gevoeliger wordende tepels.

Mila hapte naar adem toen hij zijn duimen steeds iets harder op haar tepels liet drukken. Ze wilde hem. Nu. Zoenend zocht ze de knopen van zijn overhemd. Het duurde niet lang voordat ze het open had en Lars het van zijn armen liet glijden. Ze ging verder met de knoop van zijn spijkerbroek. Die zat zo strak dat ze als vanzelf haar handen over de voorkant liet glijden om haar nieuwsgierigheid te stillen. Hij was nog harder dan bij hun eerste zoenpartij.

Lars liet haar lippen los en pakte haar hand. Nu hoefde hij haar niet meer te vragen om mee te komen. Ze liep achter hem aan en ging naast hem op de satijnen lakens liggen. Zijn spijkerbroek had hij al uitgetrapt. Lars zette een arm onder zijn hoofd en trok haar met zijn vrije hand naar zich toe. Zijn lippen vonden opnieuw die van haar. Mila schoof haar arm achter hem langs en zette haar vingers in zijn gespierde billen. Hij kreunde. Met haar andere hand duwde ze zijn boxershort naar beneden. Zijn stijve penis schoot vrij. Ze ving hem en legde haar vingers er stevig omheen. Lars had inmiddels zijn hand onder haar slipje geschoven. Hij strekte zijn vingers naar haar gevoeligste plekje en begon daar rondjes te draaien. Mila kromde haar rug. Ze mocht niet, ze kon niet.. .

Ineens hield hij op. Zijn donkere ogen groeven zich in die van haar. 'We moeten even... Ik moet even iets pakken, geloof ik.'

Mila haalde diep adem. 'Waar heb je ze liggen? Badkamer?'

Lars knikte.

'Laat mij maar.'

Lars gaf haar nog een lange zoen en liet haar toen uit zijn armen glijden.

Mila draaide haar hoofd om en zag hoe hij met zijn ogen dicht achterover op de kussens ging liggen. Ze zette twee stappen de woonkamer in, viste haar beha van de grond en haar jurkje van de bank. Snel trok ze de nog natte jurk aan. Ze had geen keus. Haar beha stopte ze in haar tas. De bril van Pimpernel, die ze al die tijd bewust opgehouden had, ging erbij. Haar prachtig opgestoken haar was al behoorlijk los en het kostte haar geen enkele moeite het helemaal uit elkaar te halen en in een staart te binden. Ten slotte pakte ze haar spijkerjasje en trok het aan. Ze haalde nog een keer diep adem, voordat ze terugging naar de slaapkamer.

'Mara?' klonk het vanachter de gordijnen.

Mila trok ze open en bleef staan.

Langzaam deed Lars zijn ogen open. Om vervolgens met een ruk overeind te komen. 'Wat zullen we nou krijgen?'

'Lullig hè,' zei Mila, 'als datgene wat je zo graag wilt, je zonder reden wordt ontnomen.'

Lars keek haar niet begrijpend aan.

Mila beet hard op de binnenkant van haar wang. Ze moest nu doorzetten. 'Ik ben Mila. Fotografe voor het uitgaansmagazine Try. Dat had je geweten als je me vanochtend had laten uitpraten. Ik ben dankzij jou mijn baan kwijt. Maar ik denk dat we nu wel quitte staan.' Ze wierp nog een blik op hem, probeerde daarin zoveel walging te leggen als ze kon opbrengen en liep toen snel naar de lift.

Terwijl de deuren dichtschoven hoorde ze Lars haar naam roepen. Haar echte, en net zo kwaad als hij die ochtend geweest was.




8. ♥



Gelukkig had Mila geen code nodig om uit het gebouw te komen. Als snel stond ze buiten op de trap. Het schemerde en de eerste vogels lieten al een blij gekwetter horen. Mila had geen idee hoe laat het was. Vroeg nog, zo veel was zeker. Ze keek naar haar blote voeten en liet zich op de trap zakken. Haar ogen prikten. Ze sloeg haar armen om haar knieën. Ze moest hier weg, maar hoe?

Veel tijd om erover na te denken kreeg ze niet.

'Dacht ik het niet,' hoorde ze een bekende stem zeggen. 'Finaal erdoorheen hè? Heeft 'ie je eruit gezet, meidje?'

Mila keek over haar armen heen. Een paar meter voor haar ontwaarde ze een zwart-geel bootje. Op het achterdek stond een man met in zijn ene hand een sigaret en in zijn andere haar ijsblauwe pumps.

Mila stond op en stapte voetje voor voetje naar de kade.

'Kom maar hoor, ik bijt niet!' riep Erik haar toe.

Toch aarzelde ze even voor ze in de watertaxi stapte.

'Hier,' Erik gaf haar de pumps. 'Loopt misschien wat makkelijker.'

Mila pakte ze dankbaar aan en liet zich vervolgens op een van de bankjes zakken. Ze was kapot.

Erik legde zijn hand even op haar schouder en ging toen op zijn kruk aan het roer zitten. 'Waar wil je naartoe?'


Continue reading this ebook at Smashwords.
Download this book for your ebook reader.
(Pages 1-37 show above.)