Excerpt for Verhalen voor tussendoor by , available in its entirety at Smashwords

Verhalen voor tussendoor


Verhalenbundel


Door Els Mertens


Copyright 2017 Els Mertens


Smashwords Editie



Smashwords Edition, License Notes


Thank you for downloading this free ebook. Although this is a free book, it remains the

copyrighted property of the author, and may not be reproduced, copied and distributed for

commercial or non-commercial purposes. If you enjoyed this book, please encourage

your friends to download their own copy at Smashwords.com, where they can also

discover other works by this author. Thank you for your support.



Nog meer GRATIS lezen??

Klik hier voor een GRATIS en exclusief boek met 4 verhalen

4 verhalen, 1 thema: een rollercoaster van gevoelens.



Voor altijd even weg


Ik keek rond om te zien of iedereen een kop koffie en een stuk cake had. Cake die ik zelf had gebakken om mijn gedachten te verzetten. De koffie had Daisy, mijn allerbeste vriendin, voorzien. Wat zou ik zonder haar toch gedaan hebben de afgelopen weken! Zij was mijn rots in de branding. Zij had me erdoor gesleept.

Nooit had ik gedacht dat dit moment zou komen. Nu ja ... misschien ooit, maar zeker niet nu! We waren zo gelukkig! En nu bleef ik hier alleen achter. Nu ja ... niet compleet alleen. Ik keek liefdevol naar Emma, die gelukzalig in mijn armen lag te slapen. Ik vroeg me af hoeveel effect deze situatie op haar had gehad. Had het überhaupt al wel effect op haar gehad? Het moet wel, bedacht ik me. Al die stress en al het verdriet dat ik de afgelopen weken had ervaren, moesten wel doorgestraald zijn naar die lieve meid. Hoewel je er niks aan kon zien. Maar dat lag misschien aan het feit dat ze net heerlijk gezoogd had en ze nu in dromenland zat. Blijkbaar een leuke droom, want er verscheen een glimlach op haar gezicht. Ondanks de ellende, verscheen er bij mij ook een glimlach. Deze kleine meid was de reden waarom ik mij sterk hield. Ik moest door. Voor haar, maar ook voor mezelf.

"Goed," begon ik, toen ik zag dat iedereen voorzien was, en rustig zat te wachten tot ik met mijn verhaal ging beginnen. "Willen jullie de korte versie, of de lange versie?" Ik keek rond. Niemand antwoordde, bang om het foute antwoord te geven waarschijnlijk. Twijfelend keek ik ook naar Lars zijn familie. Zou ik het durven of niet. Ach ja ... waarom niet! Zij waren ook geschokt door wat er gebeurd was.

"Weet je wat," zei ik met een flauwe lach, "ik geef jullie beide versies. Dan kunnen jullie zelf beslissen welke jullie onthouden. De korte versie is: Lars is een dikke egoïst. Zijn acties en roekeloosheid hebben heel deze ellende veroorzaakt! Hij heeft absoluut niet aan mij en aan ons toen nog ongeboren kind gedacht!"

Ik zuchtte. Ik wist niet of ik het ging kunnen drooghouden, maar ik zou het zeker proberen. Veel meer tranen had ik niet meer over, volgens mij.

"De lange versie begint in Oostenrijk. Zoals jullie weten zijn we twee maanden geleden vertrokken naar Oostenrijk. Onze laatste vakantie met z'n tweetjes. Het was allemaal zo perfect! Ons appartementje keek uit op een rivier waarvan het water, gesmolten sneeuw trouwens, woest tegen de rotsen klotste, alvorens zijn weg verder te zetten naar het dal. Naast de rivier lagen steile rotsen, waar je de ene kleine waterval na de andere kon zien. Het was de meest prachtige plek op aarde, vond ik. Voor mij was het de allereerste keer dat ik daar was, voor Lars natuurlijk niet. Als rasechte Oostenrijker, geboren en deels getogen in Pitztal, wist hij perfect hoe het eruit zou zien en was hij natuurlijk niet zo onder indruk als ik. Maar hij begreep mijn bewondering wel. Ik was weg van die plek, en begon stiekem zelfs al te fantaseren om eventueel te emigreren naar daar, iets wat Lars maar al te graag wou. De dagen vlogen voorbij. Lars ging elke dag enkele uren skiën, terwijl ik op een terrasje zat te genieten van de zon. Want ik kon natuurlijk niet skiën met die dikke buik."

Ik stopte even en nipte van de koffie. Emma lag nog steeds te slapen op mijn arm. Omdat het heftigste stuk nog moest komen, besloot ik om haar even in haar draagmand te leggen. Zo kon de negatieve en trieste energie die zo meteen uit mij zou stralen, haar leuke droom niet verstoren.

“De voorlaatste dag hoorde ik hem tegen één van zijn vroegere kameraden zeggen dat hij best wel nog eens een risico zou willen nemen, net zoals vroeger. Voor de allerlaatste keer, want vanaf dat hij papa zou worden, zou hij een grote verantwoordelijkheid hebben en zou hij voorzichtiger moeten zijn. Toen ik vroeg wat hij van plan was, zei hij dat hij nog één keer eens buiten de pistes wou skiën. Iets wat hij vroeger bijna constant deed. Ik vroeg hem waarom en liet ook blijken dat ik dat toch niet zo heel leuk vond. Je hoort tijdens de wintermaanden in Oostenrijk niks anders dan van die gevallen die denken dat ze onfeilbaar zijn en die dan, met een beetje geluk, levend en wel terug worden gevonden, maar wel levensgevaarlijk gewond. Ondanks mijn bezorgheid, smeekte Lars me om niet moeilijk te gaan doen. Het was zijn manier om zijn laatste weken als zorgeloos persoon te beleven. Zuchtend gaf ik toe, ondanks dat ik met een bang hartje achterbleef op het terras.

Toen Lars 's middags niet terug naar het restaurant kwam om te eten, iets wat hij normaal elke dag deed, begon ik al een beetje bang te worden. Was er iets gebeurd? Of was hij gewoon de tijd uit het oog verloren? Het was immers lang geleden dat hij met Erwin, zijn schoolkameraad, op pad was geweest. Ik probeerde me te sussen en besloot om gewoon in mijn eentje iets te eten. Lars zou wel terugkomen als hij merkte dat hij al veel te laat was.”

Ik stopte even en keek rond. Het ergste stuk zou nu gaan komen en ik wilde even een kleine pauze inlassen. Even op adem komen, me voorbereiden op de rest van mijn verhaal.

“Iemand nog koffie,” vroeg ik luchtig. Ondanks dat bijna alle kopjes leeg waren, durfde niemand precies “ik graag” te zeggen. Ik besloot dus om gewoon maar recht te staan en alle kopjes te vullen. Aarzelend zei iedereen één voor één “dank je wel”.

Omdat ik de spanning kon voelen, zei ik: “lieve mensen, ontspan maar hoor!” Ik kneep mijn lippen tot een flauwe lach. “Jullie mogen best wel vragen om een kopje koffie of een stukje cake. Het is niet omdat dit een treurige gebeurtenis is, dat jullie niks mogen vragen, hoor.”

Ik zag zichtbaar iedereen ontspannen. Tijd om verder te gaan.

“Goed,” ging ik met trillende stem verder. “Zoals ik dus vertelde, was Lars 's middags niet terug gekomen, en ging ik er vanuit dat hij 's avonds wel zou opduiken. Maar dit was niet het geval. Ik voelde me zo ellendig 's avonds en bleef wachten, tot de allerlaatste minuut. Iemand kwam naar me toe en zei dat het nu echt tijd was om de lift naar beneden te nemen. Tenzij ik te voet wilde, maar dat was niet veilig vond hij, gezien mijn toestand. Pas toen ik hem aankeek, besefte hij dat er meer aan de hand was. Hij stelde zich voor als Björn en vroeg me wat er aan de hand was. Wat een hoogzwangere vrouw helemaal alleen op een gletsjer vol met sneeuw en ijs deed. Tijdens de rit naar beneden, deed ik met horten en stoten het hele verhaal. Dat Lars voor de allerlaatste keer eens echt plezier wou hebben en dat hij buiten de pistes was gaan skiën. En dat ik dacht dat hem daar net nu iets ernstigs was overkomen.

Björn nam me verder onder zijn vleugels en nam me mee naar het politiebureau. Daar moest ik nog eens het hele verhaal doen. Meteen was het alle hens aan dek. Er was namelijk iemand verdwenen, van wie geweten was dat hij roekeloos buiten de pistes was gegaan. Björn zette me af aan ons appartementje en vroeg of ik het alleen zou redden. Ik knikte, hoewel ik het niet zeker wist. Ik was hoogzwanger en helemaal alleen. Ik bleef me afvragen waar Lars naartoe was en begon de meest vreselijke verhalen te verzinnen.

Uren gingen voorbij, zonder nieuws van Lars. De uren werden dagen en de dagen werden weken. Ik kon niet meer rationeel denken. Ik bleef de politie smeken om te blijven zoeken. Ik was er van overtuigd dat hij nog in leven was. Hij moest! Want wie zou er voor ons gaan zorgen anders? Drie weken later besloot ik om naar huis te gaan. Het had geen zin om daar te blijven, zolang er totaal geen spoor van Lars was. Omdat Erwin, die trouwens die dag helemaal niet met Lars had afgesproken blijkbaar, niet wilde dat me iets zou overkomen, besloot hij mij naar huis te brengen, ook al was het een rit van een hele dag. Daar ben ik hem nog altijd zo dankbaar voor. Hij beloofde me op de hoogte te houden van alles wat er gebeurde, iets wat hij ook deed.

Een week na mijn thuiskomst kreeg ik plots telefoon. Het was een Oostenrijks nummer, maar niet dat van Erwin. Hoe onrealistisch ook, in een flits dacht ik dat ze Lars gevonden hadden. Maar natuurlijk werd mijn droom al snel aan diggelen geslagen. Ze hadden een maand gezocht en niks gevonden. Zelfs geen spoor van waar Lars kon zijn. Ze hielden ermee op. Lars had zelf het risico genomen om buiten de piste te gaan skiën, meer konden ze niet doen. Ze wilden zich nu liever focussen op de mensen die zich wel aan de regels hadden gehouden en hun hulp nodig hadden.
Op dat moment maakte mijn verdriet plaats voor woede. Woede naar Lars toe. Hoe kon hij ons dit aandoen! Zo roekeloos! Gewoon voor een laatste pleziertje! Zonder na te denken.

Maar er was ook woede naar mezelf toe. Ik had het uiteindelijk wel toegelaten. Ik had hem zowaar mijn zegen gegeven. Ik had niet hard genoeg gevochten om hem tegen te houden, vond ik.

Enkel dagen later ben ik ingestort en noodgedwongen werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Mijn bloeddruk was abnormaal hoog, ik kon niet meer eten en drinken, ik kon niks meer. Al snel besloten ze om Emma te laten geboren worden, via keizersnede. Ik had geen energie meer over om een hele arbeid en gewone bevalling mee te maken.

De eerste dag wilde ik Emma absoluut niet op mijn kamer. Ze had al ellende genoeg meegemaakt. Ik wilde eerst aansterken vooraleer ik haar zou kunnen en willen verzorgen. Egoïstisch van mij, ik weet het. Maar ik kon niet anders. Het leek alsof het telefoontje uit Oostenrijk alle energie uit me had geperst, tot de laatste druppel.

Gelukkig ging het al snel beter met me en kwam Emma bij me op de kamer. En dat is mijn geluk geweest. Ik besefte plots dat dit kleintje afhankelijk van mij was en dat ik voor haar moest vechten! Plots vond ik alle energie terug en besloot ik om, in plaats van te zitten kniezen, ervoor te gaan! Ik probeerde niet meer kwaad te zijn. Dat had immers geen nut en ik had mijn energie voor iets anders nodig, of beter gezegd voor iemand anders.

Ik moest aanvaarden dat Emma een halve wees was, dat ze zou opgroeien zonder papa en dat ik een alleenstaande moeder zou worden. Ik moest zowel papa als mama gaan spelen.

Al snel vonden we ons ritme en alles leek goed te gaan ... tot gisteren.”

Ik stopte even. Bijna niemand wist wat er nu zou komen. Enkel Daisy en Lars zijn ouders wisten hiervan.

Daisy kneep in mijn arm.

“Je kan het, meid,” fluisterde ze.

“Zet jullie schrap, want het wordt nog spannend,” grapte ik. Maar niemand lachte, wat logisch was natuurlijk. Maar ik wilde mezelf gewoon even de tijd geven om terug op adem te komen.

“Gisteren kreeg ik een brief uit Oostenrijk in de bus. Ik dacht Lars' handschrift te herkennen, maar dat was onmogelijk. Lars kon deze brief immers niet geschreven hebben, want hij was nog maar enkele dagen voordien afgestempeld. Ik zal hem even voorlezen.”

Ik nam de brief uit mijn zak en keek iedereen aan. Dit was het stuk waarvoor ik het meest had gevreesd. Hier zou ik het absoluut niet droog houden. En blijkbaar wist Daisy het, want ze drukte een zakdoekje in mijn handen.


Liefste Lisa,

Ik zou kunnen zeggen, schrik niet, maar dat zal je al wel gedaan hebben toen je de brief kreeg. Ik ben er van overtuigd dat je mijn handschrift hebt herkend, maar dat je het waarschijnlijk niet wilde geloven, omdat je denkt dat ik dood ben. Maar dat ben ik dus niet.

Ik heb er lang over gedaan om te beslissen of ik jou een brief zou schrijven om alles uit te leggen. Maar ik vond dat je een verklaring moest krijgen. En Emma ook. Ze verdient het niet, maar ik kan niet anders. Als ik hiermee door zou gaan, zou mijn hele leven een leugen zijn. En dat verdienen jullie niet. Jullie verdienen al het geluk van de wereld, en ik hoop dat jullie dit snel zullen vinden.

Sorry voor alles! Hoewel sorry waarschijnlijk absoluut niks waard is, na al de ellende die ik je heb aangedaan. Maar ik kon niet anders. Ik wist niet hoe ik het anders moest oplossen.

Ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren. Maar het was sterker dan mezelf. Het begon met een klein leugentje en plots kon ik niet meer terug en veranderde alles!

De voorbije jaren met jou waren heerlijk. Twijfel alsjeblief nooit aan mijn liefde voor jou. Ik heb echt van jou gehouden, maar diep in mijn hart zat nog een persoon, Brigitte. Brigitte was mijn eerste liefje. Het was echt serieus tussen ons, totdat mijn ouders beslisten om zo maar van de ene op de andere dag te vertrekken naar België. Ik kon niet anders dan meegaan, want ik was nog minderjarig. Ik moest haar proberen te vergeten, maar dat lukte me niet ... tot ik jou tegen kwam. Jij was het evenbeeld van Brigitte, en ik was er van overtuigd dat jij mij zou kunnen helpen om over haar te geraken. Na een tijdje begon ik Brigitte te vergeten en begon ik echt van jou te houden. Dat moet je echt geloven! Anders zou ik nooit aan kinderen begonnen zijn.

Ik zag onze toekomst rooskleurig tegemoet en was er van overtuigd dat wij voor de rest van ons leven samen zouden blijven. Jij, ik en onze lieve dochter Emma, die waarschijnlijk nu al geboren is (Hopelijk lijkt ze op jou). Maar op vakantie veranderde het plots toen onze gastvrouw van het appartementje, mijn eerste grote liefde bleek te zijn. Plots was ik van niks meer zeker en begon ik aan alles te twijfelen. Het werd er niet beter op toen Brigitte te kennen gaf dat ze mij nooit vergeten was en dat ze na mij nooit een andere man in haar leven was geweest.

De tweede dag van onze vakantie hebben we gekust en het leek allemaal zo vertrouwd. Op dat moment was ik er van overtuigd dat het zo moest zijn, ondanks dat ik daar met jou was en ons ongeboren kind. Het was allemaal sterker dan mezelf. Ik heb gevochten, dat moet je geloven, maar ik kon op den duur niet meer. Mijn gevoelens voor Brigitte namen de bovenhand en we begonnen te plannen hoe we dit allemaal konden doen, zonder dat jij hieronder te veel moest lijden en financieel sterk genoeg zou staan. Vandaar ons plan om mij te laten verdwijnen, in de hoop dat jij onze levensverzekering zou krijgen. Zo kon ik mijn geweten toch een beetje sussen. Het vervolg ken je. Zoals je weet had ik met Erwin afgesproken, maar dat heb ik op het laatste nippertje afgebeld, omdat ik hem hier niet verder mee in wilde betrekken. Ik ben Brigitte gaan ophalen en we zijn naar Zwitserland vertrokken, waar Brigitte ook nog een vakantiehuisje heeft.

Maar mijn schuldgevoelens werden sterker en sterker de afgelopen dagen. Na wat opzoekingswerk bleek dan ook nog eens dat de levensverzekering niet ging uitbetaald worden, omdat ik zelf had beslist om gevaarlijke toeren uit te halen.

Vandaar deze brief. Misschien om mijn geweten toch wat te sussen, maar vooral om jou niet langer in het ongewisse te laten.

Brigitte en ik zijn een nieuw leven begonnen. En ik hoop dat jij dit nu ook kan doen. Ik hoop dat je dit alles kan laten rusten nu. Het klinkt heel cru, maar ik denk dat dit het beste is voor ons allemaal. Jij verdient beter, en Emma ook. Vind alsjeblief snel een vader voor haar. Iemand die haar zal aanzien als zijn eigen dochter en die van haar zal houden, zoals ik weet dat jij van haar houdt.

Of je over mij vertelt later, mag je zelf beslissen. Al acht ik de kans wel klein.

Nogmaals sorry voor alles. Ik hoop diep in mijn hart dat je het ergens toch kan snappen en een plaats kan geven.

Geef Emma een dikke zoen en knuffel van mij. Ik weet zeker dat je een prachtmama bent voor haar!

Lars xxx”


Tranen rolden ondertussen over mijn wangen. Door de waas heen, zag ik dat bijna niemand het droog had kunnen houden bij het voorlezen van mijn brief.

“Nou, dat was het dan. Nu weten jullie het dus,” zei ik met trillende stem.

Niemand wist wat zeggen, wat logisch was. Behalve Daisy. Zij had het verhaal al zoveel gehoord, dat zij de enige was die het droog had gehouden.

“Goed,” begon ze. “Ik ben er van overtuigd dat het een grote schok is voor iedereen, maar ik denk dat het belangrijk is dat erover gepraat worden. Wees niet bang om vragen te stellen. Lisa is een sterke vrouw en zal er zeker op willen antwoorden.”

Ik knikte.

Na nog een vrij lange stilte begonnen de vragen te komen.

“Heb je nooit iets gemerkt?”, “Heb je nooit het vermoeden gehad dat er meer aan de hand was toen hij verdween?”, “Ga je Emma later de waarheid vertellen?”

Ik probeerde zo goed mogelijk op alle vragen te antwoorden.

Alleen op de vraag of ik Emma later de waarheid zou vertellen, moest ik het antwoord schuldig blijven. Ik zat in tweestrijd. Vertelde ik het niet, dan was heel het begin van haar leven één grote leugen, want dan zou ik zelf een begin moeten maken. Vertelde ik het haar wel, dan zou ze zich waarschijnlijk voor altijd afvragen hoe en waarom. Maar dat waren zorgen voor later.

Nu moest ik vooral proberen dit allemaal een plaats te geven en er voor haar te zijn. Zij had me nodig. Zij was het positieve in heel het verhaal. Ondanks dat ik Lars haatte met elke vezel in mijn lichaam, hij had me wel iets moois in de plaats gegeven. Hoewel ik liever had gehad dat ze echt uit liefde was gemaakt, iets wat ik betwijfel, ondanks wat Lars allemaal vertelde over zijn liefde voor mij.

De toekomst zou wel uitwijzen of zij de waarheid zou te horen krijgen of dat we er een nieuwe waarheid aan gaven.

Haar geluk was het enige wat telde voor mij.


****



De nacht dat het maagdelijk wit verdween


Zachtjes gleed zijn vinger over mijn lippen, om vervolgens zijn weg te vinden naar mijn nek. Hij bleef even rusten op mijn slagader. Mijn hart klopte dubbel zo snel als normaal. Wat normaal is als je leven op het punt staat om een stap verder te gaan. Het klopte allemaal. Hier had ik jaren op gewacht. Had ik het onbewust deze richting uitgestuurd? Of was het een bewuste keuze? Vast stond dat ik op het punt van no return was gekomen. Twee donkerbruine ogen keken me aan, terwijl de vinger verder over mijn lichaam gleed en mijn hele lijf deed tintelen. Het enige wat ik kon doen, was glimlachen. Hiervoor was ik naar Italië gekomen.

Een maand geleden was ik dertig geworden, en had ik mezelf een citytrip cadeau gedaan naar Venetië.

De reden? Vijf jaar voordien had ik mezelf voorgenomen dat als ik op mijn dertigste nog maagd was, ik mezelf zou trakteren op een citytrip naar een warm land en op een spetterende nacht met iemand die van mij een vrouw zou maken. En nu was het dus zover. Deze nacht om drie uur kwam ik aan in mijn hotel. Veel later dan gepland, dankzij het stakend personeel op de luchthaven in Brussel.

Na een korte nachtrust besloot ik toch eerst te gaan ontbijten. En daar liep ik Enrico tegen het lijf. Letterlijk. Ik had verschrikkelijk veel zin in fruitsap. Toen ik zag dat er nog maar een bodempje in de kan zat, begon ik sneller te wandelen en had ik niet gezien dat Enrico uit het zijpad ook op weg was naar het buffet. Het ene moment was ik aan het snelwandelen, het volgende moment lag ik languit op de grond met Enrico op mij. Toen hij mij aankeek met zijn bruine, warme ogen, wist ik het. Hij was het! Dit was het lot.

Na de nodige excuses en het beleefde praatje achteraf, had ik totaal geen zin meer om te eten en trok ik me terug naar mijn kamer om verder te gaan slapen. Tegen het middaguur werd ik wakker van mijn knorrende maag. Ik douchte snel, trok een leuk kleedje aan en begaf me naar de eetzaal, in de hoop dat Enrico er ook weer zou zijn. En al snel had ik hem gevonden. Hij zat moederziel alleen aan een tafeltje. Ik wachtte nog even af om te zien of zijn gezelschap misschien aan het buffet stond, maar toen er na vijf minuten nog niemand te zien was, trok ik mijn stoute schoenen aan en ging ik naar zijn tafeltje. Zonder op te kijken, zei hij:

"Ik dacht al dat je niet meer zou komen. Ik zit hier al uren te wachten." Ik giechelde. Zijn gevoel voor humor en overdrijven, beviel me wel.

"Nou na een helse nacht op de luchthaven, een korte nachtrust en het fiasco deze morgen, had ik niet veel zin om onder de mensen te komen."

"Wat heeft je van gedachte doen veranderen?"

"Jij," zei ik luchtig.

"Gho, flatterend," antwoordde Enrico. "En waarom?"

"Omdat ik op zoek ben naar iets, of beter gezegd naar iemand, en jij lijkt mij de geknipte persoon."

Ik wilde er niet teveel doekjes om winden, ik was hier tenslotte maar drie dagen. En dankzij de vertraging, was er al één dag om.

"En wat dan, als ik vragen mag?" vroeg Enrico.

"Dat vertel ik je zo," zei ik plagend. "Eerst wat eten, want ik rammel van de honger."

Tijdens het eten werd al duidelijk dat ik me heel aangetrokken voelde tot Enrico en ik begon het gevoel te krijgen dat het wederzijds was. Na het dessert begon hij zachtjes mijn hand te strelen.

"Ga je me nu nog vertellen waarmee ik je kan helpen?"

Ik lachte ondeugend.

"Je bent er al mee begonnen, volgens mij."

Met grote ogen keek Enrico me aan.

"Kijk, ik ga eerlijk zijn, want ik wil je niet onder valse voorwendselen meenemen."

Rustig deed ik mijn hele verhaal. In het begin keek Enrico me met gefronste wenkbrauwen aan, maar naarmate het verhaal vorderde, zag ik zijn hele lijf ontspannen. Toen wist ik al dat het goed zat.

"... dus nu weet je waarom ik hier ben, aan jouw tafeltje."

Even bleef het stil, waardoor ik weer begon te twijfelen. Was hij er toch niet voor te vinden?

Maar dan voelde ik weer die zachte streling over mijn hand, alvorens Enrico opstond en diezelfde hand in de zijne nam.

"Kom," fluisterde hij in mijn oor, "laten we gaan." Hij kuste me zacht achter mijn oor. Mijn hele lijf kronkelde van plezier.

En hier lagen we dan, onze blote lichamen tegen elkaar. Zijn vinger die mijn hele lichaam streelde, van mijn mond tot aan mijn tenen. Heerlijk was het! Beter dan ik me had voorgesteld. Enrico was zo zacht en teder. Zoiets had ik me in de verste verte niet kunnen voorstellen.

Na het voorspel, kwam dan eindelijk "het echte werk", hetgeen waar ik zo naar had verlangd. Met zachte, ritmische bewegingen zorgde Enrico ervoor dat ik tot mijn hoogtepunt kwam. Ik was in extase, in de zevende hemel, in hogere sferen, in de wolken. Hoe je het ook wil noemen, daar was ik. Compleet weg van de wereld! Ik verlangde ernaar dat elke seconde tien keer zo lang zou duren. Hoe langer dit gevoel zou duren, hoe beter. Even weg van alles en iedereen, behalve van Enrico dan. Even alles vergeten, gewoon genieten van het moment.

Na onze vrijpartij, bleven we nog meer dan een uur liggen, in elkaar verstrengeld, nagenietend van wat er net gebeurd was.

"En?" vroeg Enrico.

"Dank je wel," was het enige dat ik kon uitbrengen. Dit was niet gewoon goed geweest, dit was geweldig geweest. Ik draaide me op mijn zij en kuste Enrico teder.

"Ik wou dat we dit meer konden doen."

"Wat houdt ons tegen?"

"Het feit dat ik morgen weer naar België moet?"

Plots werd ik droevig. Dit had ik niet verwacht. Geheel onverwachts was ik verliefd geworden. Nooit gedacht dat liefde op het eerste gezicht werkelijk kon bestaan.

"Dat klopt," antwoordde Enrico, "maar dat betekent dat wij nog wel de verdere dag en een hele nacht hebben, om te genieten.

De verdere dag en nacht bleven we dus gewoon in bed, genietend van elkaar. Hoe dichter het afscheid naderde, hoe ellendiger ik mij begon te voelen. En blijkbaar was ik niet de enige. Bij ons afscheid vloeiden er tranen over de wangen van Enrico.

Hij gaf me een laatste zoen en zei: "Kom alsjeblief snel terug. Of beter, blijf gewoon hier, voor altijd!"

Maar ik wist niet of ik dat kon. Was het niet gewoon het moment waardoor ik verliefd was geworden? Ik had hier jaren over gefantaseerd en nu had de man uit mijn fantasie eindelijk een gezicht gekregen. Maar kon die fantasie meer worden? Ik wist het niet.

"Blijven kan ik niet Enrico, maar ik kom zeker snel terug!"

Weken gingen voorbij. Ondanks dat Enrico en ik elkaar elke dag zagen via Skype, miste ik hem enorm. Ik wilde zijn armen rond mij heen, ik wilde zijn blote lijf weer tegen het mijne voelen.

Na twee maanden hield ik het niet meer uit. Ik besloot onbetaald verlof te nemen, voor onbepaalde tijd. Gelukkig kon dat zomaar op ons werk en waren ze misschien zelfs blij dat er tijdelijk een persoon minder betaald moest worden. Vervolgens boekte ik de eerste vlucht richting Venetië.

Omdat ik die dag had beloofd om te skypen met Enrico, zette ik mijn status op: Ben even weg, zie je snel weer.

Enkele uren later stond ik dan eindelijk waar ik dacht dat ik thuis hoorde, voor de deur van Enrico's appartement.

Met bonzend hart belde ik aan. Geen reactie. Toen ik nog een tweede keer duwde, hoorde ik gestommel en werd de sleutel omgedraaid. Een slanke, blonde vrouw deed open. Ja?" zei ze slaperig.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Dit had ik absoluut niet verwacht.

"Ehm, woont Enrico hier?" vroeg ik met trillende stem

"Ja, maar hij is er even niet. Hij is naar de winkel," antwoordde de vrouw. Ze keek naar de koffer en keek me niet-begrijpend aan. "Maar wat moet u hem? Kan ik een boodschap aannemen?"

"Hoeft niet, ik kom later wel eens terug. Zeg maar dat Amber van het hotel is langs geweest."

De vrouw trok haar ogen op.

"Amber? Van het hotel?"

"Ja, hij zal wel weten waarover het gaat."

Ik draaide me om en beende weg, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Al die loze beloftes, al die lieve woorden, het had allemaal niks betekend! Starend naar de grond, liep ik verder, waarheen wist ik niet. Plots hoorde ik mijn naam.

"Amber! Amber!" Ik herkende de stem meteen. Enrico.

"Bespaar me je uitleg Enrico," riep ik, terwijl ik verder stapte.

"Had gezegd dat je kwam! Dan had dit allemaal niet gebeurd!"

"Enrico! Ik had bijna mijn baan opgezegd voor jou! Ik wilde hier samen een leven met jou beginnen! Al de dingen die je hebt gezegd waren allemaal gelogen. Allemaal loze beloftes, holle woorden. Als je nou gewoon nadien had gezegd dat je niks voor mij voelde, had het gewoon veel gemakkelijker geweest. Dan had het moment dat ik ontmaagd werd, een mooie herinnering kunnen blijven. Maar nu ... verschrikkelijk! Ik wil je nooit meer zien!"

“Alsjeblief, geef me alsjeblief een kans om het uit te leggen.”

“Goed, ik wacht,” antwoordde ik. Ik was furieus en wilde eigenlijk niks liever dan gewoon weer naar huis gaan.

“Niet hier, niet zo. Cindy wacht op me”

“Heet ze zo? Cindy?” Ik sprak de naam met veel walging uit.

“Alsjeblief, doe niet zo,” smeekte Enrico. “Het is allemaal niet wat het lijkt.”

“Ik geloof er niks van Enrico, maar je krijgt één kans. Ik stuur je straks het adres door waar ik op je zal zitten wachten.”

“Is goed,” zuchtte Enrico. “Maar weet één ding, Ik hou niet van Cindy zoals ik van jou hou.” Hij maakte aanstalten om me te zoenen, maar dat was wel het laatste wat ik wilde. Ik duwde hem weg en maakte hem duidelijk dat ik hier niet mee gediend was.

“Geen denken aan. Dat ik je de kans geef om het uit te leggen, betekent niet dat alles oké is tussen ons.”

Nadat ik me had geïnstalleerd in mijn hotelkamer die ik gelukkig nog had kunnen boeken, ging ik online om te kijken naar lokale festiviteiten. Hoe sneller ik Enrico achter me kon laten, hoe beter. Want ik was echt niet van plan om zijn uitleg te aanhoren. Ik was vanaf het begin eerlijk geweest, en hij niet. Ik was maar op één ding uit: wraak. En niet alleen op Enrico, maar op alle mannen. Want die waren volgens mij allemaal hetzelfde. En ik ging het bewijzen.

Al snel kwam ik uit bij de Dogado loungebar. Volgens verschillende websites was dit 'the place to be' als je van het nachtleven, champagne en cocktails hield, de ideale plek om iemand tegen het lijf te lopen. Ik stuurde Enrico dat hij om tien uur daar moest zijn, geen minuut later of ik was weg. Nadien ging ik me klaarmaken.

Ik zocht mijn meest sexy jurkje uit en tutte me op. Een uurtje later was ik er helemaal klaar voor. Meteen bij het binnenkomen, speurde ik heel de bar af. Al snel viel mijn oog op een hele knappe jongeman, op en top Italiaans: donkerbruin haar, donkere huid en een lekker gespierd lijf. Ik zette me bij hem in de buurt en bestelde meteen een cocktail. Alcohol moest me helpen om te ontspannen, want ondanks alles was ik bloednerveus!

Als eenzame blanke vrouw viel ik natuurlijk snel op, want in korte tijd hadden vijf mannen zich aan me voorgesteld. En één voor één had ik ze afgewimpeld. Ik wilde alleen maar die knappe, mysterieuze Italiaan. Hij leek het meest op Enrico, dus ik was er van overtuigd dat Enrico, die toch best jaloers was op andere knappe mannen, groen zou uitslaan.

Na een tijdje was het eindelijk zover. De knappe Italiaan kwam op me af en keek me zwoel aan. Mijn hart maakte een vreugdesprong. Dit ging lukken.

Hi Ragazza, wat doet een mooie meid als jij hier helemaal alleen?”

Wachten op een knappe kerel die me in vervoering brengt,” antwoordde ik ondeugend. De cocktails misten hun effect niet. Ik was een beetje tipsy en flapte het er uit, zonder erbij na te denken.

En zal het mij lukken, of ga je me ook afwimpelen zoals die andere kerels?”

Ik glimlachte. “Volgens mij gaat het jou wel lukken.”

Mijn plan ging de goede kant uit. Ik voelde me meteen opgewonden worden en wilde zo snel mogelijk overgaan tot de daad, maar ik moest nog even wachten. Enrico was er tenslotte nog niet.

Drinken we nog iets, of gaan we meteen verder?”

Blijkbaar was ik niet de enige die snel wilde gaan. Maar om zeker te zijn dat ik niet zou terugkrabbelen, zei ik: “Nou laten we er nog eentje drinken, om in de stemming te komen en vooral om elkaar te leren kennen. Laat ik met mijn naam beginnen, ik ben Amber, en jij?”

“Ik ben Angelo.”

“Leuk je te ontmoeten … Angelo.”

“Insgelijks, Amber.”

Na mijn laatste cocktail was ik er helemaal klaar voor. Ik keek op mijn horloge. Enrico kon nu elk moment binnenkomen, tijd voor actie.

“Zin om met mij mee te gaan?” vroeg ik ondeugend.

Eindelijk,” grinnikte Angelo. Aan zijn broek te zien was dit de vraag waar hij al lange tijd om zat te wachten.

Toen ik opstond, zag ik dat Enrico al aan de bar stond. Ik vroeg me af hoeveel van het tafereel hij had aanschouwd. Blijkbaar genoeg om te zien wat er aan de hand was. De stoom kwam bijna letterlijk uit zijn oren. Ik gooide hem mijn mooiste glimlach toe en stortte me nadien volledig op Angelo. Na een innige zoen, nam ik zijn arm en trok hem mee. Enrico stond recht en wilde aanstalten maken om me aan te spreken. Na een giftig blik van mij, bedacht hij zich en droop hij af.

In mijn hotelkamer aangekomen, begonnen Angelo en ik meteen intens te zoenen en vlogen onze kleren in het rond.

Elke aanraking van hem bezorgde me rillingen. We lieten ons op het bed vallen en Angelo begon me over heel mijn lichaam te zoenen. Omdat ik, groentje als ik was, nog niet goed wist wat ik zelf allemaal kon doen, liet ik het allemaal maar lekker gebeuren. En blijkbaar vond Angelo het niet erg om de volledige leiding te nemen en mij van kop tot teen te verwennen.

Na een intense vrijpartij, liet Angelo zich uitgeput naast me vallen om niet veel later in slaap te vallen.

En ik, ik lag naar het plafond te staren, na te denken over wat er was gebeurd. Twee keer had ik een hemelse vrijpartij beleefd. Ik had van elke seconde genoten, maar toch was het bitterzoet. Was ik nu ook een slet geworden? Omdat ik zelf geprofiteerd had van een man? Ik besloot die gedachte al snel achter me te laten. Zowel Enrico als Angelo wisten waaraan ze begonnen. Ze konden niet zeggen dat ik ze had misbruikt.

Na lange tijd viel ik eindelijk in slaap.

’s Morgens werd ik gewekt door twee zachte lippen op de mijne en een vinger die zachtjes over mijn borsten gleed.

Hey Ragazza, goed geslapen?”

Ja hoor.” Ik glimlachte. Nu was het tijd om hem aan de deur te zetten. Hij had gedaan wat hij moest doen, ik had hem niet meer nodig. Misschien heel hard, maar ik had gisteravond alleen maar lust gevoeld, niks meer. Nu ja … ook wraak natuurlijk.

Zeg, ik wil niet vervelend doen, maar ik denk dat je nu beter naar buiten sluipt, voor ze merken dat hier iemand extra heeft geslapen.”

Angelo fronste zijn voorhoofd en keek me beledigd aan.

Nou is dat je dank je wel?”

Ik boog voorover en gaf hem een zoen.

Dank je wel. Wat jij mij hebt gegeven, was beter dan ik me ooit had kunnen inbeelden, maar nu moet je echt gaan.”

Zie ik je nog?”

Mijn innerlijke stem zei “nee”, maar toch durfde ik dat niet luidop zeggen: “Misschien wel. Kom vanavond naar de loungebar, en als ik daar ben, dan betekent dat dat er nog meer van dit zal aankomen.”

Met veel tegenzin, en zichtbaar aangedaan van mijn reactie, trok Angelo zijn kleren aan. Volgens mij had hij andere verwachtingen gehad dan ik. Ik wilde gewoon één wip en niet meer, hij wilde blijkbaar een scharrel voor zolang het kon duren.

Angelo boog voorover en gaf me nog een laatste keer een intense tongzoen. “Dag ragazza, tot vanavond!”

De rest van de dag zweefde ik op wolkjes. Ik had wraak kunnen nemen door iets hemels te doen. Ik begon me af te vragen of andere mensen toch niet in de gaten zouden hebben wat er was gebeurd vannacht.

Die avond trok ik leuke, minder uitdagende kleren aan, en trok ik de stad in. Ik was absoluut niet van plan om terug naar de loungebar te gaan en ging volledig de andere kant uit. Ik had het geweldig naar mijn zin, maar vroeg me stiekem toch wel af hoe het Enrico en Angelo nu zou vergaan.

Waarschijnlijk had Angelo welgeteld vijf minuten nodig gehad om over zijn gebroken hart heen te komen en stond hij nu al een andere chick te zoenen. En Enrico? Die was gisteravond waarschijnlijk gewoon bij Cindy in bed gekropen.

Maar niks was minder waar.

De volgende ochtend, of eerder gezegd middag, toen ik mijn hotel verliet voor een georganiseerd tripje naar Treviso met nog andere hotelgasten, stond Angelo me op te wachten.

Hey ragazza, ik heb op je zitten wachten gisteravond! Waar was je?”

Mijn hart bonsde in mijn keel. Dit liep niet echt volgens plan.

Ik draaide me om en zei: “En wie mag jij wel wezen?”

Angelo keek me verontwaardigd aan.

“Pardon?” Hij greep mijn arm beet.

“Laat me los!” riep ik hard genoeg, zodat de andere hotelgasten het konden horen.

Toen Angelo merkte dat er vele ogen op hem gericht waren, liet hij me los en siste: “Jij bitch, je hebt me gebruikt.”

“Kan van jou hetzelfde zeggen,” zei ik arrogant, vooraleer ik me omdraaide en me bij de groep vervoegde.

's Avonds in het hotel lag er een envelop op me te wachten. Ik was er van overtuigd dat hij van Angelo was, maar daarin had ik me vergist.


'Beste Amber,

Heb je wel eens gehoord van de pot en de ketel?

Je bent echt een slet, weet je dat?

Als je had gewacht op mijn uitleg, had je geweten dat Cindy niet mijn vriendin, maar mijn zus is. Daarom dat ik zei dat ik niet van haar hou zoals ik van jou hou.

Ze woont tijdelijk bij me, omdat ze net uit elkaar is gegaan met haar vriend.

Maar dank je wel om me je ware aard te laten zien.

Ik was echt klaar om een leven met jou op te bouwen. Ik hield van jou. Eigenlijk doe ik dat nog altijd en dat doet verdorie zoveel pijn.

Maar nadat ik je met Angelo zag, één van mijn kameraden nota bene, wist ik genoeg. Ik weet dat je bij onze eerste ontmoeting op zoek was naar een onenightstand. Het werd meer en had nog zoveel meer kunnen worden. Maar helaas, blijkbaar ben je nog altijd op zoek naar onenightstands. Mooie eindes lijken dan toch alleen maar in sprookjes te bestaan.

Het ga je goed. Nog heel veel seksplezier. Hopelijk krijg je wat je verdient (Een SOA of zo).'


Ik slikte de krop in mijn keel weg. Hoe had ik zo dom kunnen zijn. Ik had het allemaal verpest. Enrico had gelijk. Ik was een slet. Het moment waar ik jaren naar had uitgekeken, had me voorgoed veranderd. Het had allemaal zo mooi moeten worden, maar ook daar had Enrico gelijk: Mooie eindes bestaan alleen in sprookjes.

De rest van de week bleef ik in het hotel. Ik voelde me zo vies, dat ik iedere dag wel drie keer douchte of een bad nam. Ik probeerde contact te leggen met Enrico, om hem uit te leggen waarom ik zo had gereageerd, maar hij negeerde me volledig.

Vijf jaar na mijn belofte om mijn maagdelijkheid te verliezen, maakte ik een nieuwe belofte aan mezelf. Nooit zou ik nog seks hebben met een man.


*****

Ontvlambare liefde


Het was liefde op het eerste gezicht, toen ik Paul voor de eerste keer zag. Hij had alles wat ik zocht in een man: stoer uiterlijk, zacht innerlijk.

Vanaf het moment dat de hormonen door mijn lijf gierden, had ik gezworen dat ik zou trouwen met iemand die eruit zag als een beer, maar wel een peperkoekenhartje had. Iemand groter dan mezelf, iets wat moeilijk was aangezien ik zelf 1 meter 80 ben. Iedereen had me uitgelachen, maar had wel bewondering voor mijn volharding. Alle jongens die mijn pad kruisten en niet voldeden aan mijn volledige waslijst van eisen, werd koudweg afgewezen. Lachend hadden mijn vriendinnen gezegd dat ik een oude vrijster zou worden, als ik mijn lijstje niet aanpaste. Maar ik was nog jong en wilde persé mijn prins op het witte paard vinden. En hij zou aan al mijn eisen voldoen.

Helaas geraakte de voorraad uitgeput en jaren later, had ik mister perfect nog altijd niet gevonden, tot ik dus Paul zag. Toen ik hem zag, ging ik automatisch mijn hele lijstje af, net zoals ik bij alle jongens deed. En hij voldeed perfect, hoewel ... op één ding na: Paul was de vriend van Sam en Sam was één van mijn collega's, eigenlijk mijn verantwoordelijke. Maar bovenal was Sam mijn boezemvriendin.

Ik had heel veel moeite om mijn verliefdheid te verbergen, want ik had het zwaar te pakken. Maar ik probeerde het zo goed en kwaad als ik kon. Mijn vriendschap met Sam was me op dat moment veel meer waard. Ik deed mijn gevoelens voor Paul trouwens af als iets van voorbijgaande aard. Ik had dit in het verleden wel meer meegemaakt. Danny, een schoolkameraad, was perfect en voldeed aan al mijn eisen. Ik was een paar weken smoorverliefd op hem, maar het even snel weer voorbij, dan dat het gekomen was. Gelukkig, want Danny bleek nadien homo.

Ik deed dit dus ook weer af als één van die bevliegingen. Helaas was het in dit geval niet zo. Integendeel! Mijn gevoelens werden alleen maar heviger. En dat kwam omdat Paul mijn gevoelens begon te voeden. Eerst waren er kleine aanrakingen, die onschuldig leken, maar die mijn lijf altijd lieten ontploffen. Nadien begon het met een knuffel hier, en een knuffel daar. Sam zag er blijkbaar geen graten in, Paul was nu eenmaal een knuffelaar en ik ook. Ik verlangde steeds meer en meer naar die sterke armen om me heen, en voor ik het wist, merkte ik dat ik Paul te dicht had laten komen. Ik kon niet meer zonder hem.

Elke dag keek ik op zijn facebookpagina en droomde van hem. Na een tijdje begon ik zelfs overdag te fantaseren over een leven met hem.

Op een ijskoude winterdag wilde ik chocolademelk maken, maar merkte ik dat ik geen melk meer had. Omdat de drang zo hoog was, ging ik even langs bij Sam om een pak melk te gaan halen. Vanaf het moment dat ik binnen kwam, had ik door dat ik iets gestoord had. Ik deed alsof er niks aan de hand was en ging zo snel mogelijk terug weg.

Toen ik de deur wilde dichttrekken, hoorde ik Sam lachen. Paul had haar vastgenomen, rondgedraaid en begon haar te kriebelen. Ik kon niet anders dan stiekem te blijven kijken. Ook al deed het zoveel pijn. Ik wilde het zijn met wie hij zoende en wie hij kriebelde. Ik was zo geschokt dat Paul Sam hartstochtelijk begon te zoenen.

Ik heb zo'n zin in jou!”

Een steek ging door mijn hart toen ik zag dat Sam Pauls broek openritste, erin foefelde en dan wegliep, richting de trap. Ik wist genoeg, sloot zachtjes de deur en liep naar huis, wetende wat er nu aan het gebeuren was in het huis van Sam en Paul. Ik voelde me zo ellendig. Ik wou dat ik diegene was die daar lag!

Het beeld van Sam en Paul onderaan de trap bleef door mijn hoofd spoken. Zo erg dat mijn vriendschappelijke gevoelens voor Sam begon om te slaan in haat. En die haat voedde dan weer de verliefde gevoelens voor Paul.

Ik begon allerlei theorieën te verzinnen om van Sam af te komen. De ene al wat erger dan de andere. En ik stond versteld over hoe ver ik zou kunnen gaan om eindelijk de liefde van mijn leven te krijgen. Want ik was er van overtuigd dat het wederzijds was. Dat het gewoon een kwestie van tijd was, voor Paul zou inzien dat niet Sam, maar IK bij hem hoorde.

Mijn liefde voor Paul begon op den duur een obsessie te worden. Zo erg dat ik me ziek meldde op mijn werk. Mijn intens verlangen naar Paul slorpte al mijn energie op. En ik vocht er niet langer tegen. Ik had niet door dat ik psychisch de foute kant aan het opgaan was. Voor mij leek het allemaal normaal. Ik begon in mijn eigen wereld te leven en creëerde mijn eigen realiteit. Een wereld waarin Paul en ik een relatie hadden en Sam een indringster was.

Elke minuut van de dag dacht ik aan hem. Elke vezel in mijn lichaam verlangde naar hem. Ik moest en zou hem krijgen.

Ik zat aan het raam te wachten tot hij thuis kwam van het werk, om toch maar een glimp van hem op te vangen.

Het ging van kwaad naar erger. Ik begon foto's van Paul en Sam aan te passen door Sam weg te knippen en mij bij te voegen.

Telkens ik Sam zag vertrekken 's avonds, ze werkte als nachtverpleegkundige, verzon ik een smoes om tot bij Paul te komen en de avond met hem door te brengen. Gewoon tv kijken was al voldoende, want dat deden mensen die een relatie hadden.

Op den duur wist ik het verschil niet meer tussen wat echt was, en wat fantasie was. Ik verloor de grip op de werkelijkheid.

Op een avond vond ik het tijd om echt actie te ondernemen. Ik had mezelf er van overtuigd dat IK een relatie had met Paul en dat Sam een indringster was. En ik ging hem dat vertellen.

Ik zag Sam vertrekken en holde meteen de straat over.

Hoi Paul,” zei ik zo luchtig mogelijk, vooraleer ik hem een zoen gaf.

Paul, zich van geen kwaad bewust, liet me binnen.

Zo, je bent er snel bij vandaag. Sam is net weg!”

Ja ik weet het, ik heb haar zien vertrekken.”

Ik liet me in de zetel vallen en stak van wal.

Paul, wordt het eens geen tijd dat we de realiteit onder ogen zien en plannen beginnen te maken?”

Paul fronste zijn wenkbrauwen en keek me niet begrijpend aan.

Hoe bedoel je?”

Komaan schat, zie je dan niet wat er gebeurd is? Sam heeft zich lekker tussen ons in genesteld! Ze is een indringster. Ze moet weg.”

Waar heb je het toch over, Katie?” Paul schudde zijn hoofd. “Heb jij gedronken of zo? Ik ben samen met Sam. Ik hou van haar!”

Ik snapte het niet. Paul was toch verliefd op mij? En ik op hem. Dat was duidelijk.

Nee Paul, jij houdt van mij! En ik van jou. Sam probeert ons kapot te maken!”

Katie, wat is er nou aan de hand met jou? Je bent gek!”

Ik wist niet wat ik hoorde.

Paul, jij houdt toch van mij?” vroeg ik stilletjes. “Wij gaan toch voor altijd samen zijn? Al die knuffels en complimenten, dat betekende toch iets? Al die avonden die we samen doorbrachten samen, zonder Sam. Dat was toch alsof het zo moest zijn.” Ik begon te snikken.

Paul kwam naast me zitten en sloeg zijn armen rond mij.

Lieve Katie, wat is er toch aan de hand met jou? Ik weet dat je gevoelens hebt voor mij, dat was al vanaf het begin duidelijk. Zelfs Sam merkte het op. Maar er is toch niks tussen jou en mij? Ik heb je graag, als gewone vriendin. Meer niet. Ik hou echt van Sam, ik wil met haar trouwen en een gezin stichten met haar!”

Er knapte iets in mij.

“Jij houdt NIET van Sam,” gilde ik. “Jij houdt van MIJ!”

Ik ging door het lint.

“Ontken het maar niet! Leugenaar! Zie je dan niet wat Sam doet?! Ze heeft jou helemaal

in haar macht!”

Ik greep Paul bij zijn t-shirt.

“Kijk me aan!”

“Katie, stop hiermee,” zei Paul kordaat.

“Ik zei: kijk me aan!”

Omdat Paul groter en struiser was, duwde hij mij van hem af.

“Katie! Nu is het genoeg! Je bent gek! Ga weg of ik bel de politie!”

Ik wist niet wat ik erger vond. Dat hij me gek verklaarde, of dat hij me van zich af duwde.

“Ik ga nergens heen,” zei ik op dreigende toon. “En jij ook niet! Je bent een verrader! En ik haat verraders!”

“Als jij nergens heen gaat, dan ik wel!” Paul stond op en liep door de keuken naar het toilet.

Ik was zo heet van woede, dat ik maar aan één ding dacht. Verraders moeten gestraft worden. Logisch denken zat er zeker niet meer in. Mijn verstand flipte compleet door.

Ik sloot alle deuren en ramen van de keuken en draaide alle knoppen van het gasfornuis open.

Ik wist dat Paul op het toilet zou blijven, zolang hij wist dat ik daar was. Ik maakte dus genoeg lawaai om mijn aanwezigheid kenbaar te maken. Hij zat vast.

Als ik Paul niet kon hebben, dan mocht niemand hem hebben. In mijn waarheid had Sam hem gebrainwashed. Hij hoorde bij mij, maar Sam had hem helemaal iets anders verteld. En hij had het geloofd!

Ongeveer een half uur later voelde ik me licht worden in mijn hoofd. Dit was het moment. Ik deed het doosje van de lucifers open en nam, trillend door de adrenaline die door mijn hele lijf stroomde, een lucifer. Ik wist dat als ik deze aan stak, het definitief gedaan was. Maar dat was het voor mij sowieso al wel. Mijn leven was mijn leven niet meer. Ik wist niet meer wie ik was. Maar één ding wist ik wel. Als ik hem niet kon krijgen, kon niemand hem krijgen. Er restte mij maar één oplossing. Samen naar het hiernamaals...

In één snelle beweging streek ik de lucifer over het doosje.

Een luide knal volgde en vervolgens ... niks meer. Geen haat, geen woede, geen pijn. Alleen het sissende geluid van de vlammen.


*****



Een onzichtbaar geheim


Met tranen in mijn ogen zat ik aan het ziektebed van Yana. Al die slangetjes en tubes, het was een vreselijk gezicht. Overal blauwe plekken van mislukte pogingen om bloed te prikken of infusen te steken. Ik onderdrukte een snik. Yana lag rustig te slapen en dat wilde ik ook zo houden. Er wachtte mij een veel lastigere taak.

Ik staarde naar het lege blad voor me op de tafel. Hier en daar begon het te rimpelen van de vele tranen die ik al gelaten had. Waarom moest ons dit toch overkomen? Was het een straf voor de grote fout die ik in het verleden had gemaakt? Het moest wel. Maar waarom moest een onschuldig kind daar de dupe van zijn? Waarom kon ik niet gewoon een vieze ziekte krijgen of een ongeluk! Als er een God bestond, dan vervloekte ik hem. Ik moest gestraft worden voor mijn zonden, niet mijn kind!


Alles begon enkele maanden geleden toen Yana, onze zesjarige spring-in't-veld maar niet over haar vermoeidheid heen leek te komen. Ze bleef maar klagen dat ze wilde slapen. Naar de sportschool wilde ze niet. Zelfs ijsschaatsen, iets waar ze dol op was, kon haar niet boeien. Ze wilde alleen maar op de bank hangen, televisie kijken en slapen.

Doordat de winter in aantocht was, dachten we dat het gewoon een winterblues was, waar we allemaal wel eens last van hadden. Om mezelf toch gerust te stellen, belde ik voor alle zekerheid toch even naar de huisarts. Die stuurde me wandelen met een voorschrift voor één of ander duur vitaminecomplex. Omdat ik dacht: wie niet waagt, niet wint, gaf ik haar de vitaminen. En wonder boven wonder leek het te werken.

Een week later leek ze herboren en ging ze weer sporten en schaatsen.


Spijtig genoeg was die fitheid van korte duur.

Amper zes dagen later begon Yana weer te klagen van vermoeidheid en van pijnlijke gewrichten. Ze had plots ook onverklaarbare blauwe plekken over heel haar lichaam.

Ik maakte een afspraak met de huisarts, maar die stuurde ons naar huis met de melding dat een zesjarige meid die zich gedraagt als een halve jongen, nu eenmaal valt, zich pijn doet en blauwe plekken heeft. Ik voelde me weer met een kluitje in het riet gestuurd, maar besloot om het hier niet bij te laten. Boos belde ik naar een kinderarts in het ziekenhuis en legde alles uit. Omdat het drukke dagen waren, met veel zieke kindjes, konden we pas vier dagen later om consultatie. Die dagen leken eindeloos te duren.


Eindelijk was het dan zover. Het eerste wat de dokter deed, was bloed nemen.

"Standaardprocedure." zei hij. Nadien mochten we het hele verhaal vertellen.

Alles daarna gebeurde in een sneltempo, waardoor ik me er van bewust werd dat er iets ernstigs aan de hand was. Toen de dokter na een tijdje terug kwam, samen met een oncoloog, wist ik het zeker.

"Dokter, vertel het me maar meteen. Het is iets ernstig niet?" Dokter Lewis, de oncoloog, knikte.

“Ik vind het altijd vreselijk om zo'n nieuws te vertellen, zeker als het om kleine kinderen gaat. Yana heeft zo goed als zeker leukemie.”

Het moment dat dokter Lewis dit zei, verdween de grond onder mijn voeten.

"Nee dit kan niet!" riep ik hysterisch uit.
Dokter Lewis kwam naast me zitten en sloeg zijn arm rond me.

"Het spijt me. Ik begrijp dat het moeilijk is en dat je dit eerst wil verwerken, maar daar is geen tijd voor. We moeten meteen handelen. Zo heeft Yana het meeste kans op genezing. Het liefst van al wil ik morgen de laatste testen doen, om te zien wat de beste behandeling is.”.

Daarna ging alles in een stroomversnelling. Er werd nog een biopsie genomen van het beenmerg, gevolgd door een ruggenprik om hersenvocht te onderzoeken.

Toen daar alle uitslagen van waren en het ziektebeeld volledig duidelijk was, diende de behandeling besproken te worden.

"Het meest effectieve in dit geval, is chemotherapie gevolgd door een beenmergtransplantatie." legde dokter Lewis uit. "Heeft Yana broers of zussen?"

"Een broertje van zeven,”" antwoordde mijn man, Levi. "Yana was niet echt gepland. Cedric was nog geen jaar, toen Denise zwanger bleek te zijn van ons tweede kind."

Op dat moment kromp ik in elkaar. Alsof het nog niet erg genoeg was dat mijn dochter doodziek was, zou er nog meer ellende bij komen.

"Denise, gaat het?" Michiel nam mijn hand vast en streelde het zachtjes. "Het komt allemaal wel goed."

Ik begon te snikken en mijn hoofd te schudden.

"Waarom toch?"

"We slaan er ons wel door. Cedric zal zeker zijn beenmerg willen doneren aan Yana als hij de juiste match is. Hij is gek op haar en zou niks liever willen dat ze geneest. En als hij dan nog diegene kan zijn die haar kan redden, is dat helemaal geweldig. Cedric zal Yana's grote held zijn, en hij zal zich ook een held voelen, omdat hij ervoor gezorgd heeft dat zijn kleine zusje genas."

Daarom hield ik nou zoveel van Levi, hij bekeek alles zo nuchter en rationeel. Hij kon altijd iemand oppeppen als die een slecht moment had.

"Dat zou inderdaad geweldig zijn," snikte ik.

Ik werd verscheurd door schuldgevoelens. tegenover mijn man, omdat ik al jaren met een groot geheim leefde, maar nog meer tegenover onze dochter. Wat er bijna zeven jaar geleden gebeurd was, zou nu allemaal uitkomen en zou ervoor zorgen dat Yana waarschijnlijk niet zou genezen.

Hoe moest ik dit allemaal gaan uitleggen! Ons hele gezin zou verscheurd worden, door verdriet. Verdriet om die ene leugen die zware gevolgen zou hebben, verdriet om de ziekte, verdrietig om alles.

Nadat de nodige testen waren gedaan bij Cedric konden we niets anders doen dan wachten. Michiel zorgde thuis voor Cedric als hij uit school kwam, ik waakte bij Yana.


Ik staarde weer naar het lege blad. Een brief leek me de gemakkelijkste oplossing. Dan zou ik mijn woorden goed kunnen overdenken en dan zou ik niet verstrikt geraken in een web van ongecontroleerde zinnen. Door het op te schrijven zou ik stap voor stap kunnen uitleggen wat er is gebeurd, maar vooral waarom.

Ik keek nog eens naar Yana. Haar borstkas ging rustig op en neer. Ze lag zo vredig te slapen. Een steek ging door mijn hart. Mijn kind ging dood en dat zou mijn schuld zijn.

Ik snikte en zuchtte. Ik moest die brief schrijven. Hoe sneller, hoe beter. Ik nam mijn pen en begon.



Liefste Levi,


Na uren naar dit lege papier gestaard te hebben, heb ik nog altijd niet de juiste woorden gevonden om uit te leggen wat er allemaal gaande is. Te zeggen waarom ik extra emotioneel op alles reageer. Dus ik ga gewoon mijn gevoel laten spreken. Het nieuws zal inslaan als een bom, bovenop het erge nieuws dat onze schat zo ziek is. Maar ik kan het niet verzwijgen. Want als de uitslagen komen, zal misschien alles uitkomen. Er is geen manier om het zacht aan te brengen, dus ik ga het schrijven zoals het is: De kans dat Cedric een match is met Yana is kleiner dan je zelf denkt en hoopt. Zeven jaar geleden heb ik een kortstondige affaire gehad met een collega op het werk. En de kans is bestaat dat hij de vader is van Cedric. Omdat ik niet wilde dat het toen uitkwam, heb ik de dokter ook voorgelogen over wanneer mijn laatste menstruatie was. Toen Cedric werd geboren, exact negen maanden nadat ik met mijn minnaar seks had gehad, was ik er van overtuigd dat hij de vader was. Maar omdat je zo verliefd was op Cedric, kon ik het niet over mijn hart krijgen jou de waarheid te vertellen. Je was zo blij dat we een zoon hadden gekregen. Trots maakte je plannen over wat je hem allemaal ging leren. Ik kon het niet. Ik wilde het niet. We waren zo gelukkig. Plus mijn minnaar was duidelijk geweest: hij wilde niks met het kind te maken te hebben. Dus ik besloot te zwijgen. Hoe vreselijk het ook klinkt, ik heb het gedaan voor ons. Ik wilde het geheim voor eeuwig bij me houden en meenemen in mijn graf. Nooit heb ik er één seconde bij stil gestaan dat dit ons zou overkomen. Dat we het ene kind nodig hadden om het andere te redden.
Op dit moment voel ik me de slechtste mens ter wereld. En dat ben ik ook waarschijnlijk. Door mijn schuld is er nu valse hoop dat ons kind kans op genezing heeft, door haar broertje. Maar niks is minder waar. Door mijn schuld gaat ons kind waarschijnlijk dood!
Ik hoop nog altijd van harte dat ik het toch mis heb en dat Cedric toch van jou is.
Er is niks in de hele wereld wat ik liever wil. Want als Cedric van jou is, dan is de kans groter dat Yana geneest.
Ik kan wel ontelbare keren sorry zeggen, maar dat valt in het niets bij wat ik gedaan heb.
De kans dat ons huwelijk dit overleeft, is volgens mij nihil. Je hebt altijd een duidelijke mening gehad over overspel en bedrog. Maar op dit moment maakt het me niet uit, hoe erg dat ook mag klinken. Zolang Yana maar geneest!


Continue reading this ebook at Smashwords.
Download this book for your ebook reader.
(Pages 1-34 show above.)