Excerpt for Vroemvrouw Prenataal by , available in its entirety at Smashwords

Vroemvrouw Prenataal – Jeske Meinema



Klaar?

Maak kennis met Gemma en haar chaotische familie. Op de verjaardag van haar moeder komt de hele familie voor verrassingen te staan. Hoe je het ook wendt of keert; één ding is zeker. Net zoals Gemma’s moeder het graag gewild had: het wordt een verjaardag om nooit te vergeten! →Start lezen!



CONTENT

Auteur

Vroemvrouw Bibliografie

Copyright

Smashwords

websites: www.jeskemeinema.nl

Vroemvrouw; Prenataal


Een speech. Niet te geloven dat hij gaat speechen. Het is de verjaardag van mijn moeder, godbetert, geen bruiloft. Mam kijkt me verrukt aan. ‘Niet te geloven dat hij gaat speechen. Het lijkt wel een bruiloft,’ leest ze mijn gedachten.

‘Lieve Sjaan, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Ik vind het hartstikke leuk dat ik er vandaag bij mag zijn…’ Armin schraapt ongemakkelijk zijn keel en staakt zijn speech. Ik heb hem nooit echt kunnen doorgronden, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij niet weet hoe snel hij weer moet gaan zitten. Armin is nooit echt goed geweest in spreken in het openbaar.

‘Ach, wat lief!’ kirt mijn moeder. ‘Er heeft nog nooit iemand voor me gespeecht.’ Ze werpt een verwijtende blik paps kant op. Ik heb niet bepaald zin om moeite te steken in hun gekibbel en richt me tot Armin, die ongeduldig aan mijn arm sjort. ‘Gemma, we moeten praten.’

‘Moet dat nu?’ vraag ik geërgerd. Inmiddels is pap opgestaan om ook te gaan speechen. De andere gasten in het restaurant kijken ietwat geamuseerd en geïrriteerd onze kant op. Mam merkt hen niet eens op, want ze heeft de tijd van haar leven. De verjaardag van mijn moeder is een groter evenement dan het Eurovisie Songfestival. Het is verschrikkelijk.

‘Gemma,’ fluistert Armin opnieuw en hij bijt zenuwachtig op zijn lip. ‘Ik moet je echt even wat kwijt…’

‘Waarom moet dat per se nu, Armin?’ zucht ik vermoeid. Het probleem met Armin is dat hij geen verjaardagen onthoudt. Hij hupst al dagen als een nerveus konijn door het huis heen en telkens wanneer ik hem ernaar vroeg zei hij: ‘Laat me maar.’

En uitgerekend nu wil hij het met me gaan bespreken. We gaan al twee jaar met elkaar om en blijkbaar weet hij na al die tijd nog steeds niet dat mams verjaardag een soort heilige feestdag is.

‘Ik moet mijn geweten sussen, Gemma,’ jammert hij weer.

‘Waar heb je het over?’

‘Kindjes, wat zitten jullie te smiezesmoezen?’ vraagt mam die lucht heeft gekregen van onze woordenwisseling. Armin kleurt dieprood en kijkt angstig de tafel rond. Heel de familie, inclusief ikzelf, kijken hem verwachtingsvol aan. ‘Ik wilde gewoon, eh, iets met Gemma bespreken…’

‘Nou,’ glimlach ik zoet, ‘ga je gang. Ik heb geen geheimen voor de familie.’

Oké - dat is niet waar.

Mam weet niet dat ik drie maanden geleden een Harley Davidson heb gekocht en motorlessen heb gevolgd. En ze weet niet dat Ronja, mijn zus, en ik een verbond hebben gesloten betreft familie-evenementen. Er is namelijk nog iets eigenaardigs aan mijn moeder. Behalve het feit dat ze haar verjaardag viert op nogal kinderlijke wijze (vorig jaar konden we ponyrijden op haar verjaardag en uiteraard ben ik natuurlijk weer van zo’n klote beest afgeschopt) heeft ze nog een grotere droom: oma worden. Misschien denk je dat dit een onschuldige droom is, maar nee. Het loopt uit de spuitgaten. Vanaf het moment dat Ronja en ik voor het eerst menstrueerden begon ze ons te overladen met kindercatalogi. Toen ik besloot verloskundige te worden heeft ze nog net niet voorgesteld een pasgeborene mee naar huis te nemen. De eerste Kerstmis dat Armin bij ons was gaf ze hem een boek cadeau met allerlei standjes die bevorderlijk zouden zijn om in verwachting te raken. Ik dacht dat ik dóód ging van schaamte. Ik dacht dat Armin gillend de deur uit zou rennen en ik had het hem niet kwalijk genomen. Maar dat deed hij niet. In plaats daarvan stelde hij voor om ‘het eens te proberen’. Ik bedoel; heeft die man geen oren?

Ik kan me anders erg goed herinneren dat ik hem verteld heb dat ik geen kinderen wil.

Afijn, sindsdien is Armin de perfecte schoonzoon en smeden ze samen vuile plannetjes om mij van gedachten te laten veranderen. Ronja is mijn bliksemafleider. Mam steekt tegenwoordig al haar tijd in het zoeken van een geschikte partner voor haar zodat ze alsnog haar oma-wens in vervulling kan laten gaan. Ronja heeft het namelijk nog niet uitgesloten om kinderen te krijgen. Mijn jongere zusje staat nog voor nieuwe ideeën open.

‘Nou, voor de dag ermee,’ spoort mam Armin aan.

‘Ik, eh…’

‘Armin,’ zucht ik nogmaals. ‘Wat wilde je vragen?’

‘Ja,’ valt mam me bij. ‘Wat wil je vragen?’ zegt ze suggestief. Ondertussen wenkt ze de ober en bestelt ze zonder haar lippen te bewegen een fles champagne. Armin is inmiddels niet meer dieprood, maar eerder paars. Zijn haar plakt op zijn voorhoofd en het klamme zweet schittert op zijn bovenlip. ‘Gemma, ik…’

Plop! De kurk van de champagne schiet eraf en belandt bijna in een van de wijde neusgaten van mijn neef Dominique. ‘Ja! Natuurlijk zegt ze ja! Oh, hemel, deze verjaardag kan niet meer stuk. Koos heb je het aanzoek vastgelegd?’ kwettert mam.

‘Welk aanzoek?’ vraagt pap schaapachtig.

‘Hoe bedoel je “welk aanzoek?’’’ briest mam. ‘Dát aanzoek. Je dochter is net ten huwelijk gevraagd. Op míjn verjaardag. En jij hebt het gemist!’

‘Mam,’ probeer ik voorzichtig en wissel een twijfelachtige blik met Ronja. Dan werpen we een angstige blik op Armin, die inmiddels olijfgroen is gekleurd en eruit ziet alsof hij beademd moet worden. Hij heeft het moeilijk. Ik ben zijn vriendin. Ik zou hem moeten steunen en… ik zou wellicht een paar troostende woorden kunnen influisteren of zo. Enfin, hij heeft me nodig en ik kan dit heus wel. Ik neem een diepe teug adem en leg dan voorzichtig mijn hand op de zijne. ‘Armin?’

‘Shit, Gemma…’ Hij trekt zijn hand weg.

Nou, oké. Dan neemt hij zijn mysterieuze geheim maar mee het graf in. Ik zit er niet mee.

Armin kijkt me met twee zielige hondenogen aan en fluistert dan bijna onhoorbaar: ‘Gemma, ik heb een affaire.’

Mam bevriest spontaan in haar beweging. ‘Wat?’

‘Ik, ik….’ stamelt Armin.

‘Ik weet het,’ kap ik hem af. ‘Je hebt een affaire.’

‘Jij wìst dit?’ hyperventileert mam. Ze grijpt zich vast aan het tafelkleed en grijpt naar haar hart.

‘Hij zegt het toch net!’ roep ik verontwaardigd. Mam knippert perplex in haar ogen.

‘Ja, maar liefje…’

‘Wat?’ snauw ik.

‘Gemma,’ piept Armin. ‘Het spijt me echt heel erg. Het was niet mijn bedoeling, maar Famke is…’

‘Ik geloof niet dat iemand hier aan tafel geïnteresseerd is in jouw minnares,’ bitst Ronja.

‘Precíés.’ Mam slaat haar armen om me heen. ‘Kijk dan toch wat een verdriet je mijn lieve kiekeltje hebt gedaan!’ De hele tafel kijkt nu naar mij en ik kuch ongemakkelijk.

‘Eigenlijk lijkt onze Gemma helemaal niet zo aangedaan,’ merkt pap op. ‘Wat ik snap,’ herstelt hij zich zodra hij mams vuurspuwende blik ziet, ‘want dat ben je ook niet waard.’

‘Het is niet alleen mijn fout,’ jammert Armin nu. ‘Ik ben ook maar een mens. Gemma is… Jullie weten niet hoe ze is.’

Nou ja zeg, ik ben geen demon.

Relaties onderhouden zijn gewoon niet zo mijn ding. Ik ben nu eenmaal erg gesteld op mijn vrijheid. En onze relatie was een sleur. Ik zag hem liever niet dan wel, dus eigenlijk ben ik blij dat hij het geluk elders heeft gevonden. Dat zou ik moeten zijn.

‘Ga gewoon, Armin. Veel geluk.’ Ik nip van mijn koffie en kijk niet toe hoe Armin bijna het restaurant uit huppelt. Althans; hij doet nog wel even zijn best om zijn berouw te tonen, maar zodra hij op het terras is speert hij weg alsof hij zojuist heeft gehoord dat zijn moeder met spoed is opgenomen in het ziekenhuis. Wat natuurlijk niet zo is, want ik ben er vrij zeker van dat zelfs een Ebolavirus Veerle het leven nog niet zou kunnen kosten. Maar dat zijn mijn zorgen niet meer, want die feeks hoef ik nu ook nooit meer te zien. Heb ik ooit verteld hoe lekker het voelt om schoonmoedervrij te zijn? Het is een beter gevoel dan wanneer je de loterij wint. Echt. (Niet dat ik de loterij ooit heb gewonnen, maar dit is beter.)

‘Je mag best huilen, kind. Dat snappen we allemaal. Hoe durft die jongen om zo mijn verjaardag te verpesten,’ pruttelt mam. ‘Maar je hoeft je niet groot te houden voor mij.’

‘Mam het gaat prima. Echt. Maar over mysterieuze liefdes gesproken: waar is die van jou?’ vraag ik Ronja.

‘Ik dacht echt dat Armin de vader van mijn kleinkinderen zou worden,’ mijmert mam zonder aandacht te besteden aan Ronja.

Ronja gaat ongemakkelijk verzitten. ‘Die komt zo. Elk moment denk ik. Misschien moet ik even afbellen, ik bedoel…’

‘Ron, dat hoef je echt niet te doen voor mij. Ik maak het prima.’

‘Jij wel ja,’ mompelt ze. ‘Misschien is het echt beter als ik gewoon even…’

‘Niks daarvan!’ Mam heeft het onderwerp “Armin” even aan de kant geschoven en bijt zich nu vast in haar nieuwe schoonzoon die elk moment voor haar neus kan staan en haar droom waar kan maken. ‘Je moet jouw kansen op de liefde niet laten lopen, meisje van me. Tussen Gemma en Armin komt het vast ook wel weer goed.’

‘Mam,’ zeg ik verontwaardigd. ‘Hij heeft me bedonderd!’

‘Jawel, maar als jullie gewoon wat meer aandacht aan elkaar zouden besteden… Misschien heeft hij wel een beetje gelijk, schat. Je bent altijd maar aan het werk en negeert zijn kinderwens…’

‘Je bedoelt jóúw kinderwens,’ spreek ik haar tegen. Hoewel; Armin had inderdaad best graag vader willen worden. Maar zoals ik al zei: mijn keus staat vast.

‘Maar liefje, kijk dan naar die schattige kindertjes van Milou!’

Milou is mijn beste vriendin en moeder van twee dochters. En ik doe mijn best, echt, maar ik zorg er altijd voor dat ik een dienst draai als ze een oppas zoekt.

‘Sorry,’ onderbreekt pap ons, ‘kan ik u misschien helpen?’ Achter Ronja is een brede vrouw verschenen en ik kan er niets aan doen, maar ik moet wel ontzet naar haar biceps kijken. Dan valt mijn oog op Ronja, die met opeengeperste lippen aan haar nagels zit te frunniken. Ik trek verbaasd een wenkbrauw naar haar op. ‘Ha, ik ben Elin,’ stelt de vrouw zich voor. ‘Aangenaam kennis te maken allemaal.’ Ze steekt vriendelijk haar hand op.

‘Ha, Elin,’ papegaait de hele tafel en we staren haar verwachtingsvol aan. Dan wisselt ze een vertwijfelde blik met Ronja en ik krijg het vermoeden dat deze twee elkaar kennen. En ik ben niet de enige; mam ziet het ook. En wat ze vooral niet ziet is een nieuwe schoonzoon die haar kleinkinderen kan geven. Ronja schraapt haar keel. ‘Dus, eh, dit is Elin… Mijn vriendin.’





###


Genoten van dit korte verhaal en benieuwd hoe het Gemma verder verloopt? Koop dan het eerste deel van de Vroemvrouw-trilogie!



Gemma is een zelfstandige vrouw die geen blad voor de mond neemt. Dat ze zichzelf en anderen daarmee in ongemakkelijke situaties brengt maakt haar niks uit. Gemma geeft namelijk maar om één ding: haar baan als verloskundige. Van de liefde hoeft ze immers niets meer te verwachten; haar liefdesleven is net zo chaotisch als haar drukke baan. Maar nu dreigt het enige kleine beetje zekerheid dat ze had, haar werk op de praktijk, te vervallen en is Gemma ten einde raad.

Welkom in het hectische leven van Gemma, waar vriendinnen een groter beroep op haar doen dan dat ze aan kan, exen de praktijk terroriseren en een bemoeizuchtige moeder er een persoonlijke levensmissie van heeft gemaakt om Gemma aan de man te helpen.

Verkrijgbaar in Paperback. Bestel hier een exemplaar!







Copyright 2017, Jeske Meinema.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteurs.

All rights reserved. Except as permitted under the U.S. Copyright Act of 1976. No part of this publication may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, or stored in a database or retrieval system without the prior written permission of the authors.

This book is a work of fiction. Names, characters, places and incidents are the product of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events, locations or persons, living or dead, is coincidental.



Contact

Genoten van dit verhaal?

Kijk op mijn websites voor nog meer fantastische verhalen! www.jeskemeinema.nl E-mail: jeske.meinema@gmail.com

Facebook: Jeske Meinema – Fictie & Foto’s



Smashwords Edition, License Notes

Thank you for downloading this ebook. This book remains the copyrighted property of the authors, and may not be redistributed to others for commercial or non-commercial purposes.

If you enjoyed this book, please encourage your friends to download their own copy from their favorite authorized retailer.

Thank you for your support.

Visit my Smashword Author Page



Vroemvrouw Bibliografie

Vroemvrouw 0 – Prenataal (2017)

Vroemvrouw – (2017)

Vruchtvrouw – (gepland 2018)

Vroembabe – (gepland 2018)



Return to top / content


Download this book for your ebook reader.
(Pages 1-10 show above.)